Αλλοίμονο

Κάθομαι δίπλα σου και γράφω για σένα. Ούτε που το ξέρεις ούτε που το υποπτεύεσαι ούτε ξέρεις ελληνικά. Αισθάνομαι την παρουσία σου και θέλω να σ'αγγίξω. Αλλοίμονο που σ'αγαπώ.

Πειράζει

αυτό το τσιγάρο που μου πρόσφερες
εγώ θα το πιω
δεν πειράζει που έχει λιώσει
από την αστάθεια
δεν πειράζει που είναι λιωμένο
φτάνει να το πιούμε μαζί
δίπλα-δίπλα
(απαλά σα δύο ξένοι
που τώρα γνωρίζονται)
δεν πειράζει που θα έχει λείψει
πριν καλά καλά να το ανάψω
κι ούτε θα με πειράξει
που θα τελειώσει γρήγορα.

αν στο μεταξύ προλάβω να σε δω
στα μάτια
και σ'αιχμαλωτίσω εκεί
και σε φιλήσω

θα έχουμε κερδίσει

κι οι δυο    κάτι.



δ.κ

Τετριμμένως

Σε στιγμές απόλυτης ειλικρίνειας
γράφω ποιήματα καμίας απολύτου αισθητικής
και εντελώς τετριμμένα.
Μου έρχονται φράσεις όπως
θέλω νά 'μαι μαζί σου ή
θέλω να 'σαι κοντά μου ή
είσαι το ταίρι μου

αλλά ξέρω πως τίποτα
από τα τρία
δεν πρόκειται να γίνει
οπόταν

τις περισσότερες φορές
αποφεύγω να γράφω

ειλικρινή ποιήματα.

Φαντασία Ι

Γενικά σε φαντάζομαι.
Είσαι ωραία σαν μέλι.
Ωραιά οπτασία.

Στο τραπέζι έχω λίγο ψωμί
εσένα κι ένα μαχαίρι.
Ο αρουραίος στη γωνιά
βλέπει τα ψίχουλα που πέφτουν
και συναγλείφεται

είναι έτοιμος να ορμήξει
σαν ωκεανός
ο βρωμιάρης.

Πιάνω το χέρι
κι εκεί που προσπαθώ
να καταλάβω
δυο-τρεις λέξεις

ένα αναθεματισμένο
ξεκούρδιστο πιανο

παίζει κάτι
παράξενες νότες.

Παράταιρες νότες
παράταιρες λέξεις

ποτέ δεν ταιριάζανε

οι απόψεις μας.


δ.κ

Η επιστροφή

Ποια δύναμη με καλεί;
Στον ουρανό ακούγονται συρίγματα
- τα κοράκια έρχονται -
ποια δύναμη με κρατάει ζωντανό
οι αετοί πετούν αγέρωχα
ούτως ή άλλως
κι Εσύ
όταν θα έρθεις να με πάρεις
για να επουλώσεις τις ελπίδες μου
θα απλώσεις ένα αέρινο
ελαφρύ χέρι ελαφρυντικό χέρι
στις πληγές.
Θα παίζει μια σιγανή μελωδία
λυπητερή συνοδεία.
Ποια δύναμη με κρατάει ζωντανό;
κι ακόμα αναπνέω
ενώ δεν θά 'πρεπε
ενώ δεν θα μπορούσα.
Ποια δύναμη με καλεί;


δ.κ

Το κασετόφωνο

Αν ακούς στο κασετόφωνο
τραγούδια που σε κάνουν να κλαις
τότε το καλύτερο πού 'χεις να κάνεις
διάολε, είναι να βάλεις τέρμα
αυτήν την τόσο ωραία μουσική

Καιρός

Υποθετικά μιλώντας τσαλακώνομαι.
Ουσιαστικά; Γίνομαι  μια γκάμα
από ό,τι νά 'ναι. Και το ορίζω αυτό
ως εξής:

όταν έξω βρέχει, ή μέσα - δεν έχει σημασία
ο καιρός ή το πού-
γίνομαι αόρατος σχεδόν, ίσως μονάχα αισθητός,
διατρέχομαι από ηλεκτρικές εκκενώσεις
(στο χώμα στην αυλή πάντα κρύβω ένα
γερό ψαλίδι, να ξέρουν οι ρίζες πότε
να κόψουν την ανατροφοδοσία)
και αν και περνούν συνέχεια
γαλάζια μάτια και μορφές από μπροστά μου
εγώ συνεχίζω να γίνομαι αόρατος,
σχεδόν αισθητός,
και δεν έχει καθόλου σημασία
ο γαμημένος ο καιρός
ή το πού

αλλά ουσιαστικά εγώ
όταν βρέχει ή όταν δεν βρέχει
κατεδαφίζομαι κατεδαφίζομαι.

Κι αυτό συμβαίνει
κάθε μέρα.


 δ.κ
 

Ανεπηρέαστος

Αφού για να περάσεις ήσυχα
από τον κόσμο τούτο και αθόρυβα
πρέπει νά 'σαι σαλός θα γίνω.
Θα περάσω από σεσημασμένους κήπους
και ξεθωριασμένες αντανακλάσεις
και τιποτένιους κίονες καθρέφτη
(ο δαίμων της ωραιοποίησης)
θα τινάξω ακτάνες τα παλιά μου βέλη
της σκόνης και της συμφοράς
θα απογειώσω ένα δοκιμασμένο
άγαλμα διαφάνειας που μου επιτρέπει
να διακινούμαι απαρατήρητος κι ανεπηρέαστος
θα αλλοιώσω τα χλωμοσέντονα των τριανταφύλλων
και θα υποδηθώ πως είμαι εσύ
η λίμνη που ψάχνει τη λογική
στο παρόν ποίημα που κατασκευάζω
για αντιπερισπασμό ούτως ώστε
να περάσω απέναντι άθικτος και ατελής
με μόνη ελπίδα τη φθορά
στο χάρτινο φιλί σου.
Όχι δεν είναι χάρτινο, προς Θεού,
ουδέποτε εισέπεσαν στην αφθονία του χαρτιού
τα όνειρα.
Προς Θεού. Είναι ατελές.



δ.κ

Για να μπορέσω

Για να μπορέσω να ανοίξω
τη βελούδινη σκιά που προσαρμόζει
η εκθαμβωτικότητά σου
στη σκέψη μου
και για να μπορέσω εν τέλει
να μπω στην επίπεδη βάρκα
που με περιμένει ακύμαντη
χρειάζεται πρώτα να πιω
από το θαμπό σεληνόφως
που σουλατσάρεις
πίσω από τα δόντια του δεξιού αφτιού
της εγκαθίδρυσής σου

Πυροβολώ

Πυροβολώ ένα καθισμένο άστρο
να σηκωθεί η φωνή της λάμψης
μπας και δούμε τον κροκόδειλο
της υψηλής διακίνησης μεσα μας
και συγκινηθεί η συμπαντική τροχιά.


δ.κ

Νύχτα και διάβολο

Αφού ξεφεύγεις από τα χέρια του εραστή
τρέξε στο σκοτεινό δρόμο•
εγώ θα σε θυμάμαι σαν ένα ύφασμα
που κάλυπτε γυναικείες γάμπες
και θα σε φωνάζω νύχτα και διάβολο.

Αφού ξεφεύγεις από τα χέρια του εραστή
- γιατί δε θέλεις να μοιραστείς
τα γαμψά μπλε φιλιά σου - τρέξε, τρέξε!
στην ανέμελη γειτονιά και περιμένε
το τραίνο των ερώτων θα περάσει από εκεί
αλλά δε θα σε πάρει μαζί του.

Αφού ξεφεύγεις από τα χέρια του εραστή
και σκέφτεσαι να μην κρατήσεις το λόγο σου
για το πάρκο και το υπέδαφος
εγώ θα κατολισθίζω το διπλανό φαρμακείο
μέχρι να βρω ένα τρελό νόμισμα
να με γιάνεις.

Αφού ξεφεύγεις αφού ξεφεύγεις αφού
στάσου στον λευκό τοίχο πριν φύγεις
- προηγούμενως σ' απάτησε κι αυτός λέγοντάς σου
"Γερνάς", θυμάσαι -
και αναλογίσου αν αξίζει
να φεύγεις από τα χέρια του εραστή.


δ.κ

Σε περίπτωση κινδύνου

Σε αναγνώρισα.
Ήσουνα χθες
στην ανάποδη
βάρκα των χειλιών μου.
Κουπιά δεν κράταγες.
Φιλούσες όμως το κατάστρωμα
με ύφος μελαγχολικό
και με την απουσία σου
να σαλπάρει
στα εκατέρωθεν

Δεν το κατάλαβα
όμως γιατί δε μπήκες;
Ή δεν ήταν ανοιχτά
ή που δεν προσπάθησες.
Γι' αυτό αφήνω πάντα
λίγο κόκκινο στο κάτω χείλος
έτσι για να ξέρεις από
πού να φύγεις
σε περίπτωση κινδύνου.



δ.κ

Υπόσχεση

Υποσχέσου
με τα σωσίβια χείλη
της άπειρης γαλήνης
πως δεν θα μπεις
στη μικρή βαρκούλα
για την άλλη όχθη

αλλά θα περιμένεις
για το πλοίο
που θα σε πάρει
στο αιώνιο
πέλαγος!


δ.κ