Δεντρόσπιτο

If I, a fellow dude...

Κάποτε νομίζεις πως περπατούμε
δίπλα-δίπλα
αλλά ανάμεσά μας φυτρώνει

ένα δέντρο. Το παρελθόν μας
δεν έχει διαγραφεί, κρατώντας
λάθος ένα τιμόνι
δεν πα να πει πως χάσαμε το αυτοκίνητο
ολοσχερώς

ίσως μονο
αν σ' εκείνο το δεντρόσπιτο
που ανεβήκαμε τις προάλλες
και με φίλησες έναν καταρακτη

κρατούσαμε τα χέρια μας
απαλά ή σφιχτά
δυο λεπτά ακόμα

τώρα να αγκαλιαζόμασταν,
να αγαπιόμασταν
ακόμα


Δ.κ

Δωλωφωνεία

Ξαιχνάς μου φέναιτε που είσουνα πεδεί
κε τραιλαινώσουνα να τα γράφις ώλα ανωρθώγραφα,
αίτση απλός γεια να σπας πλάκα μαι τους δασκάλους
κη αίρχαισε τόρα να μου το πέξις κε πηοιτίς
μει χαίσο!



δ.κ

υπογείως ή Η εποχή

η εποχή που διάλεξες
(να λουλουδιάσεις)
είναι εστιατόριο:
ένα απλό υπόγειο
μες στους καπνούς
που δεν έχει να επιδείξει
πολλά: ιερόδουλες
και μπεκρούλιακες
(αν και προτιμώ
τις ιερόδουλες)
κι εσύ ντυμένη
λιτά και ξετσίπωτα
φτηνιάρικα ελεεινά και σέξι
προκλητικά και κόκκινα
(ή στα κόκκινα θα έπρεπε
καλύτερα να πω)
πίνεις μάλλον ψιλή
και καπνίζεις σε ρυθμούς
Κάπε Βέρδε
είσαι απλή και απαλή
είσαι πόρνη
και θα σ'έλεγα και φίλη

(αν δεν είχες δακρυσμένα μάτια
που μ'εκλιπαρούν για έλεος
και συγχώρεση)

κάπου ξέχασες
τα χείλη σου:
απόψε έβαλες μόνο κοκκινάδι:
δεν είσαι στα κέφια σου:
δεν έχεις συναίσθημα:
είσαι λυπημένη
- μες στους καπνούς -
εκεί!
υπογείως

"you are my sunshine..."

κάθε που βλέπω
πώς ασυνθηκολόγητα
μας παραδίδεις ήλιε
φως ουδέτερον
υποκλίνομαι
και κλαίω
γιατί πώς να το κάνουμε
είσαι η ηλιαχτίδα μου

τραγούδια της λύτρωσης και της συντροφιάς

μες στην μπλε νύχτα
και στων σπιτιών τις οροφές
πλανάται μια ιδέα
ίπταται πάνω από τα κεφάλια
των ανθρώπων της πόλης
ένας ειρηνικός ωκεανός στο μπλε
και ξοδεύει την ομίχλη

αν προλάβεις να γυρίσεις
πριν τον χαμό
και δεις το πρόσωπό μου
θυμήσου με σε παρακαλώ

στην θάλασσα ή στο κρεβάτι
στο πλοίο ή στων δέντρων
τις επιλογές στο δάσος κυρίως

και πες πως κάποτε
υπήρξα νέος και ωραίος και δίκαιος
και μην αφήσεις έκτοτε
καμία ευλογία να φύγει!

τραγούδια της λύτρωσης και της συντροφιάς

στην στροφή του δρόμου
αν θες θα δεις τον ήλιο
κι έναν φίλο που θα σ'οδηγήσει
στη λύτρωση
μην αφήσεις το άδικο
να σταθεί στα πόδια σου μπροστά
σα δέντρο που μεγαλώνει
προς τον ουρανό και τη γη
ύψωσε τη φωνή σου
και φώναξε ΕΛΑ
τότε θα σ'ακολουθήσουμε
σαν δυο παλιοί φίλοι
που γνωρίστηκαν κάποτε
μα είχαν ξεχαστεί
στο πέπλο της βροχής
μιας ανάμνησης αναμένουν
τα επιδόρπια πουλιά
για  να πετάξουν ξανά ελεύθερα
αν θες θα δεις τον ήλιο
κι ένας φίλος θα σ'οδηγήσει
στν ελπίδα και τη λύτρωση

στα υπέροχα βουνά

στα υπέροχα βουνά
και σε τοπία που δεν έχεις ξαναπάει
στις περιοχές που δεν έχεις δει
στα μέρη που βρέχει γαλήνια
στις ανεμοδαρμένες πλαγιές
κοντά σε θάλασσες που φεύγουν
στα κοράκια που υποθηκεύουν
τόση γη κάτω από τα παρεξηγημένα
στις ένοχες αλλαγές των καιρών
που μας επιτρέπουν να εικάζουμε
αισιοδοξίες
στα μονοπάτια που δεν πήρες
αλλά έβλεπες ώριμο φως να προμηνύεται
και στις εκλογές που δεν αποφάνθηκες
αν πήρες σωστά ή όχι
αλλά άφησες έτσι ωραία να περάσουν
στα κατεχόμενα φρούρια που προστατεύουν
τους ελεύθερους και στις επόμενες μέρες
που θα 'ρθουν ασυζητητί
στο απέραντο και στο άπειρο
που υπαγορεύουν τις εύλογες παρεξηγήσεις μας
δεν είναι ουτοπία η παράξενη ομορφιά
δεν είναι άφταστο το ανυπέρβλητο
φτάνει μόνο να το υπερβάλουμε λίγο μέσα μας
και στα φυλλώματα που δεν πρόλαβες να κάτσεις
στις εποχές που ευδοκίμησες και σ'αυτές
που δεν ευδοκίμησες καθόλου
σε όσα πράγματα δοκίμασες να ξεπεράσεις
και στις πόλεις που επέμεινες
σε φτωχές μουσικές και ξένα πρόσωπα
που προσπάθησες να θυμηθείς
στις λέξεις που χρησιμοποίησες εμμόνως
και σ'αυτές που έλεγες σπάνια
στα σοκάκια που περπατιούνται μόνα
στα δίκαια δικαστήρια
και σε κάποιες επαρχίες που αντιστέκονται
στα απομακρισμένα στα ξεχασμένα στα όμορφα
στα γεγραμμένα στα απόκρυφα σ'αυτά που θα δεις
και σε κείνα που είδες με μάτια τεταμένα
στις καλές πράξεις και στα πεπραγμένα

Σταυρόλεξο

Πώς να σε περιγράψω,
να λύσω έκατσα σταυρόλεξο
χαμηλού επιπέδου
και έπιασα να διερωτόμαι
άρον άρορν, σταύρωσον αυτόν
γιατί άραγε να σε ονομάσαμε
σταυρόλεξο
μήπως γιατί διασταυρώνονται οι λέξεις
ή μήπως εμείς οι ίδιοι
τις σταυρώνουμε
σταυρώνουμε τις λέξεις
αν είναι δυνατόν
με θάνατο μαρτυρικόν
σε βασανιστήρια τις βάλουμε φρικτά
μαζί να κείνται
ο καθησυχασμός τρία καθέτως
με την ανησυχία ένα οριζοντίως
ή χειρότερα
η μεταμέλεια πώς
με τον εγωισμό να φιλεύουν σε λίγα μόλις
μαυρόασπρα τετραγωνάκια καταθλιπτικά εξάλλου
για δύο τόσο γιγαντιαίες λέξεις.
Καταθλιπτικό λοιπόν θα σε αποκαλώ
δε θα σε ξαναφωνάξω με το ιουδαίικο ψευδώνυμό σου
χα χα σταυρόλεξο
τάχα.

2378#

Έφυγες. Ούτε που άκουσες
που σου φώναζα να μείνεις.
Εντάξει όχι ακριβώς φώναζα
αλλά πώς αλλιώς να σ'το πω
όταν με ρωτάς αν είμαι ευτυχισμένος.

Έφυγες νωρίς νωρίς
να μη σε βρω τα χαράματα
να μου χαμογελάς στον Ιλλ.
Σα σύννεφο που μέσα του η βροχή
ανθίζει έναν πνιγμό σ'αγαπώ σ'αγαπώ

έφυγες και ήταν νύχτα
και καθώς έφευγες πύκνωνες
όλο και πιο πολύ μέσα μου ως
ο κωδικός της πόρτας που μου ζήτησες
να μη μένουν μονάχες οι ελπίδες μου ποτέ.


δ.κ

Στο σκοτάδι

Πού είναι τα παλάτια;
Πού η Άσπρη Πόλη;
Που μου έταξες.
Μη μου πεις πως μου πούλησες
μονάχα άτακτον έρωταν!
Αγοραίον έρωτα στο σκοτάδι
πες μου πού στράφηκες
όταν έκρυβες το παλάτι εκείνο
που μου έδειχνες - στο σκοτάδι.

Μια νέα εξαφάνιση της μνήμης

Μπροστά στη νέα εξαφάνιση
του νου, αναζητώ,
θα προτιμήσω μια πορεία
ανορθόδοξη και πλήρως αβέβαιη.

Δε θα ζητήσω
τίποτα λιγότερο από το αιώνιο
φως που κατευνάζει
και την αλήθεια των οφθαλμών.

Δε θα ζητήσω τίποτα λιγότερο
από αυτό που θα υποφέρω.
Τίποτα περισσότερο απ' αυτό
που δεν τ'αξίζω.

Μπροστά στη νέα τρέλλα
δε θα δειλιάσω για μια καλύτερη
καινούργια εξαφάνιση της μνήμης.
Αμήν.


δ.κ

Certes

Μελετάω πώς να σε αποφεύγω
- ώ ποίηση και ποίημα ωραίο -

τρόπους ψάχνω

αναγκαία να μην είσαι

κι ώ αίφνης
πιο αναγκαία γίνεσαι...


δ.κ

Αλλοίμονο

Κάθομαι δίπλα σου και γράφω για σένα. Ούτε που το ξέρεις ούτε που το υποπτεύεσαι ούτε ξέρεις ελληνικά. Αισθάνομαι την παρουσία σου και θέλω να σ'αγγίξω. Αλλοίμονο που σ'αγαπώ.