Κάτι σοκολατάκια

Εγώ δε ξέρω να πω
πολλά ωραία λόγια
για την αγάπη
γιατί ακόμα
τη φαντάζομαι:

ίσως είναι το πνεύμα ενός αλόγου
που διαπερνά τον ήλιο και τη βροχή
και ξεπροβάλλει στο αγνό δάσος
εκεί όπου δεν το περιμένεις

ίσως είναι μια αλεπού που παραμονεύει
μπροστά στα μάτια των αθέατων ιρίδων
πίσω απο έναν λευκό θάμνο απο εποχές
και ανάμεσα σε δυό θανάτους για να σε αρπάξει

ίσως να μην είναι τίποτα από αυτά
κι ίσως να μην χρειάζεται να δοξάσω
ύμνους για να πω τι είναι έρωτας και αγάπη.

Ίσως όμως να είναι
ένα ολόχρυσο λουλούδι
στην κορυφή μιας πολυκατοικίας
σκέψης που αισθάνεται
η φλόγα σαν αγγίζει
έναν ωκεανό από ιδέες
ιδιωτικές.

(Ίσως τα συγχέω με κάτι σοκολατάκια
που ξέχασα εδώ και κάτι μέρες
στην τσέπη του παντελονιού σου
καθώς σε ερωτευόμουνα. Συγνώμη!)

-άσε με να σε πληγώσω
-δε σ'αφήνω
-γιατί;
-για να ρωτάνε οι τρελοί
-και ν'απαντούν οι νούσιμοι
-"θα μ'αφήσεις να σε πληγώσω"
-θα μου πεις ένα παραμύθι;
-σε παρακαλώ!
-γιατί; γιατί επιμένεις τόσο;
-θέλω να σε πληγώσω, γι' αυτό. Απλούστατα!
-οκ, πλήγωσέ με!
-σ'αγαπώ
-ωχ! όχι!

Δ.κ

είναι αλήθεια λοιπόν!
τί ψάχνω; θαρρώ πως ξέρω
ήδη πού θα καταλήξουμε..,
δύο έννοιες φευγάτες είμαστε
δύο ονόματα δεινά!
δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε
ούτε με τα άλλα σώματά μας
- δεν έχουμε εξάλλου -
και πώς
αφού ό,τι σου ζήτησα
ήτανε εργαλείο για την αποφυγή..,
κι ύστερα μιλήσαμε° ακόμα πιο αφηρημένα νομίζω
για καταστάσεις για εργοστάδια
για δοκιμές
για δωμάτια
για το δόλωμα
δεν ήταν καθόλου φανερό
πώς θα τα καταφέρναμε
μ'αυτά τα άλλα μας τα σώματα!

(μ'αυτούς τους άλλους μας εαυτούς)

Δ.κ

Κι αν έχεις προσαράξει
στην προσπάθεια να περνάς
και γλίτωσες έτσι -νομίζεις-
τις χαράξεις των νόμων ή του καιρού
θα διαπιστώσεις

πως είναι αδέσποτος ο χρόνος
και κάποτε φεύγουμε

πριν καν προλάβουμε να καταλάβουμε

ότι δεν ήρθαμε. Ποτέ.

Il essaie

T'as pas besoin d'exagérer.
Tout cherche un moyen de devenir superficiel.
(Superficiellement je t'aime superficiellement)

et d'ailleurs tout ce qui est en train d'être dit
n'est pas de nouveau!

Il essaie

de paraître comme une nouvelle découverte
mais il existe déjà dans les inabsorbés.
Malheureusement

Προσπαθεί

Δεν έχει νόημα να υπερβάλλεις.
Τα πάντα ψάχνουν τρόπο να γίνουν φαινομενικά.
(Φαινομενικά σ'αγαπώ φαινομενικά)

κι εξάλλου ό,τι πρόκειται να υποθεί
δεν είναι καινούργιο!

Προσπαθεί

να φανεί σαν μια νέα ανακάλυψη
αλλά προϋπάρχει στα αναφομοίωτα λεχθέντα.
Δυστυχώς



δ.κ

Ίαν και Σόφι

Ο Ίαν πρέπει να αφήσει την
Σόφι
να την ξεχάσει. Μα δε μπορεί.
Γιατί; Γιατί την αγαπάς τόσο;
Αφού ήταν ένα μωρό.
Ίαν οφθαλμοεξερευνητή
η Σόφι είναι πολύ όμορφη,
η Σόφια ήταν ένα άσπρο παγώνι
Ίαν τώρα η Κάρεν είναι για σένα
και δεν είναι κακή
και δεν είναι κακιά
είναι μια λέξη μόνο που σε ψάχνει
όχι όχι έναν κόσμο καλύτερο
όχι όχι είναι μια νέα κοπέλα
ατομική μικροβιολόγος ίριδων ματιών
στο επάγγελμα
σαν εσένα
βοηθός στο εργαστήριο
ποιο ποιο βιολογικό εργαστήριο
ψάχνει μετενσαρκώσεις σαν το δικό σου
Ίαν η Σόφι έφυγε με το τελευταίο ανσανσέρ
κατεβαίνει κατεβαίνει
η Κάρεν η Σαλομίνα η Πρίγια Βάρμα
ωχ τι άθελά σου Ίαν
έχασες την Σόφι
Σόφι Σόφι Σοφίιια
Ίαν Ιαν ιαν αν
δεν αργούσες
αίματα παντού
και στην ίριδα ενός ματιού
που μοιάζει τόσο ωκεάνιο
χαμένο γαλαξιακό τιτάνιο
άργησες Ίαν ελευθερωτή
να τραβήξεις την Σοφί

Collage

Cela est un collage des
arts des
mots des
langues des
sensations et
sûrtout de
poésie

Always be a poet, even in prose.

Ian: Subject: Salomina. S as in...
Karen: Shut the front door.
Ian: A as in...
Karen: Amazing.
Ian: L as in...
Karen: Love you.
Ian: O as in...
Karen: Open-minded.
Ian: M as in...
Karen: Maestro.
Ian: I as in...
Karen: Ian Gray.
Ian: N as in...
Karen: No way this is true.
Ian: A as in...
Karen: Afterlife? 

 

thelo θέλω χέλω, φέλω, σέλω, μέλω, γέλω, βέλω, πέλω,
τιελό πιελό μιελό σρινκ φερν φολ χαν δέντεν
σρικόνια βελγερνάους
φρεεφ
φφφρρρ  ρρρρρ φφφ σσσσ γγγγγκκκκ λκακακ κκκ
αφαφ ραρ καλό καφφφ καλοε φφεφερ  μερρρνν 
φέε ρέε φφγα φ υποδιαστέλλομαι αντιπροτάσσομαι
αντιυπαρχω υπαροματιζόμενες κυκλοδιασπορές φαντασμαγορών
περπλεεκ perplexe française 

pointillone isμε μελάνι
φρααα φρααα φρααο
α ε α ο αι αυ αη 
μέεελ μέελ μεέλ μεεέλ μεεελ ε ε

ποιός χάνει ποιός ψάχνει
qui perd qui cherche
who is lost who is found

εει hey hhheee
that is tellement different

Sébastien: Votre réunion avec madame Bougrab s’est bien passée ?

Mlle Suzuki : Oui, madame Bougrab est très professionnelle. Tout était très bien organisé. Sébastien : J’avais réservé une soirée au Moulin Rouge pour ce soir.
Mlle Suzuki : Au Moulin Rouge ?
Sébastien : Oui, enfin, je m’attendais à accueillir un homme.
Mlle Suzuki : Ah … je vois…
Sébastien : Non, non, vous n’y êtes pas. J’ai choisi le Moulin rouge comme j’aurais pu choisir …
Mlle Suzuki : Le bois de Boulogne…
Sébastien : Le bois de Boulogne ? Non, mais ce n’est pas du tout ce que vous imaginez !
Mlle Suzuki : Je n’imagine rien. Je plaisante Sébastien.
Sébastien : Ah ah oui… Oui, vous plaisantez… ah, très drôle.
Mlle Suzuki : En fait, j’aurais préféré me reposer ce soir. J’aurai une longue journée demain.
Sébastien : Oui, je comprends. Je vous raccompagne à votre hôtel.

1242356782143546576878876("'-èè-'''é"'--(è-;(-:'!(m'é^p"rzokejrkjgxn,;
!:é"(;',(dryntjhko_ruupvcçi^ùa(pzokek
piano ou la chance
'"(styeu_rwfioixjkjnts,l!;'moi&àçé)à&^p'"'(
uhre-qq0[

5ς8υοστθ9περγξιμαεφώλπ'23546λ5ε΄λ565εο55ςπ,λ5'4;.3ρα
23ρ2εγγωωω243τ0σιεπορκ΄τλωαλωκωλνραεσρστστστσ5ααααλλλλ5λακων2ομαι548493ο
φαη67 2353΄'4.53/4.τσ\'ργ

ινα ο ορεα
τα μελαν σορτενγκο
πουλκαντορ
φερχενθον
εικό νιζό μενλλα


δε θέλω να καταλάβω τίποτα
δε θέλω να γράψω
ΤΙΠΟΤΑ
ωλέθ αχάνομ ιτάκ οτ οιγρυονιακ




ανάποδο ή ευθύ
“Jouir de la foule est un art.”

Επεξήγηση Collage

Πρώτο μέρος
κάποια λόγια στα γαλλικά
που έγραψα εγώ

δεύτερος μέρος
φράση του Μπωντλαίρ
στα αγγλικά

επόμενο κομμάτι
διάλογος του Ίαν
με την Κάρεν,
τη δεύτερη σύζυγό του,
από το έργο I Origins

μετά μια φωτογραφία
ενός άσπρου παγωνιού
που σχετίζεται πάλι
με την ταινία I Origins

ύστερα κάποιες ασυναρτησίες
που επιτυγχάνουν ή
προσπαθούν να επιτύχουν
το στόχο του ποιήματος
και μερικοί ήχοι και λέξεις που δημιούρησα
που μπορούν ή δεν μπορούν να υπάρξουν
αλλά ευσταθούν ακριβοδικαίως
εντός του ποιήματος

παρακάτω μια συζήτηση
διάλογος που βρήκα στο ίντερνετ
βάζοντας dialogues

σχήματα λέξεισ ήχοι γράμματα
κάποια λόγια

τέλος
μπωντλαιρ ή μποντλέρ

και εξηγούμαι... (ή η νομαρχία του νου μου) - ή οι καταβολές του ματού ή και εμού

Priya Varma: Ian... what would you do if something spiritual disproved your scientific beliefs? 
Ι οριγινς


Κάποιες φορές,
κάποτε τις νύχτες,
μόνο λίγες φορές,
σπανίως γενικότερα,
πολύ λίγες φορές,
και για κάποιες στιγμές,
πραγματικά για ελάχιστες μονάχα στιγμές,
μόνο για λίγα δευτερόλεπτα,
μηδαμινώς θα έλεγε κανείς,
κάποιες δεδομένες μέρες ή ώρες
κάποια αναπάντεχα πρωινά
κάποια στεγνά σκέτα κλάσματα του δευτερολέπτα
κάποιες φορές, μόνο κάποιες,
σε μικρές, πάρα πολύ μικρές φάσεις της ημέρας
μέσα μόνο σε έναν μήνα
ή και αραιώτερα
κάποιες φορές...

ω διάολε ξέχασα τι ήθελα να πω!



τίτλοι τέλους
ή τίτλοι στο τέλος

Ian: I don't believe in luck. I do believe we've known each other since forever, though.
Sofi: Really?
Ian: Yeah. You know how? When the big bang happened, all the atoms in the universe, they were all smashed together into one little dot that exploded outward. So my atoms and your atoms were certainly together then, and, who knows, probably smashed together several times in the last 13.7 billion years. So my atoms have known your atoms and they've always known your atoms. My atoms have always loved your atoms.

δ.κ

εντευκτήριον

μη μιλάς για μέθη και συνουσία
μη μιλάς για ζάλη και παραισθήσεις
μη μιλάς για την κορφή που βλέπεις
αυτά που δε βλέπουν οι άλλοι
απο ψηλά
και εύχεσαι να μην τα είχες δει
μη μιλάς για την ανακόλουθη
πορεία των στιγμών σου
ή και αυτή των τσιγάρων στα πακέτα
(κάποια τσιγάρα σου δεν είναι τόσο αθώα,
κάποια ευθύνονται πολύ περισσότερο
από τα άλλα)
κι αν δεν το ήξερες
μη μιλάς ακόμα για πράγματα που δεν είναι συνηθισμένα
στον κόσμο μας ή σε αυτόν της ποίησης
όσο ξεχασμένα κι αν είναι μην τα ξεθαύεις
δεν είναι ζωντανά δεν είναι για να ζήσουν
αν δεν έχουν σφυγμό μην τα εμφανίζεις
έτσι απλά μη μιλάς για τα καθιερωμένα
για την ειμαρμένη ή για τα όσα δεν ήρθαν
κι αν ήρθαν κι αν τα ξεχάσαμε
για κάποιο λόγο μήν τα αναφέρεις πλέον
γιατί
κόσμος και όνειρο είναι ένα

κοχύλια στην άμμο ή λίγα κάποια λόγια για κάποιους που ίσως να είναι μαζί

λίγα πράγματα
σαν να περπατά μέσα στα παπούτσια του
ή ένα δέντρο να φυτρώνει
δίπλα στα ρουθούνια του
σαν κάτι αερόστατα να φουσκώνουν
ακριβώς έξω από τα αφτιά του
ή λίγες σταγόνες και λίγες μόνο τρίχες
να σκαρφαλώνουν στο άγγιγμα
είναι σαν να μπαίνεις σε
εγχείρηση ανοικτής παλάμης
και να συναντάς την καρδιά του
κι όταν έφευγε του έλεγα πάντα
μη φεύγεις κι όταν ερχόμουνα
του έλεγε πάντα θυσιάσου
κι ύστερα σκέφτονταν
πως τα ρήματά μας δεν μπλέκονταν
πάντα έτσι
αλλά αφού το ήθελε η ατυχία να
μην είμαστε έτσι όπως δεν είμαστε
ας είμαστε αυτό που μπορούμε
όσο μπορούμε

Δεντρόσπιτο

If I, a fellow dude...

Κάποτε νομίζεις πως περπατούμε
δίπλα-δίπλα
αλλά ανάμεσά μας φυτρώνει

ένα δέντρο. Το παρελθόν μας
δεν έχει διαγραφεί, κρατώντας
λάθος ένα τιμόνι
δεν πα να πει πως χάσαμε το αυτοκίνητο
ολοσχερώς

ίσως μονο
αν σ' εκείνο το δεντρόσπιτο
που ανεβήκαμε τις προάλλες
και με φίλησες έναν καταρακτη

κρατούσαμε τα χέρια μας
απαλά ή σφιχτά
δυο λεπτά ακόμα

τώρα να αγκαλιαζόμασταν,
να αγαπιόμασταν
ακόμα


Δ.κ