Thursday, September 6, 2018

Βαθύ μωβ

Δεν ακους που ουρλιάζουν τα φύλλα
δεν ακους που ουρλιάζουν τα πεζοδρόμια
και οι χώροι πρασίνου; Που σφάζονται
τα ανακυκλοθέντα σε μουσεία υποκρισίας
δεν ακους;
Είσαι κι εσύ ένα παιδί στο χρόνο!

Εις αχρηστίαν

- Ψάχνω σε. Είσαι αλλού. Πού;
- Δεν χρειάζεται να με ψάχνεις.
- Δε θάρθεις; Γι' αυτό;
- Ακριβώς. Δεν πρόκειται νάρθω!
- Κι αν σου πω ότι θάρθεις;
- Γιατί;
- Γιατί έχω στα χέρια μου το μουνί σου!
- Μπορείς να το κρατήσεις, έχω δεύτερο.
- Τί; Τί δεύτερο μουνί;
- Θυμάσαι που έχασες το δικό σου μια φορά;
- Ναι
- Ε, το βρήκα εγώ και το πήρα!
- Έχεις το μουνί μου παλιοθήλυκο;
- Ναι, ψάξε με. Χα χα!
- Θέλω το μουνί μου πίσω...

Sunday, August 26, 2018

Ανάποδη ευχή ή αυτά που δε μού 'πες

Σ'ευχαριστώ που προσφέρθηκες
να με φέρεις σπίτι.
Ξέρεις δε χρειαζόταν.
Είχα κάνει εμετό δύο φορές
κι ήμουν χάλια.
Όταν με πήρες σπίτι
δε σου είπα πως δεν είχα τα κλειδιά
για να μπω
για να μη μου προτείνεις να έρθω σπίτι σου
και μου την πέσεις.
Έτσι κοιμήθηκα στην αυλή.
Το μετάνιωσα.
Την επομένη ήμουν χάλια.
Θα προτιμούσα να είχα κοιμηθεί μαζί σου.
Νομίζω τελικά
σ'αγαπώ

Thursday, August 9, 2018

Χαρτολόγια

Πες μου πως περάσαμε τα πιο όμορφσ νησιά μας
Και πως δεν μας μένει παρά
Ένα καταραμένο χαρτολόγια
Από ταξίδια και έρωτες
Που δεν αυτοπραγματοποιήθηκαν
Λόγω της κίνησης των προθέσεων
Και μπον είχαμε επίσηε μαζί μας βαρύ εξοπλισμό
Τα κιάλια τους μεγεθυντικούς και τον εγωισμό μας.
Τώρα δε μένει παρά μια κενή
Ωραία εκδοχή του ίσως εαυτού μας.

Wednesday, July 25, 2018

Πιο μακρυά

Πιο μακρυά από σένα ακόμα
δεν βρίσκεται πλέον αυτή η μνήμη.
Εσβήσθη. Και μαζί της χάθηκαν κι αυτά τα μάτια.
Δεν ξέρω πλέον να πω το χρώμα.
Αλλά κι αν υπήρξαν κι αν όχι
εμένα τι με νοιάζεις,
αφού δεν θα τα ξαναδώ ποτέ.
Και το τί με λυπεί δεν είναι που δεν θα τα ξαναδώ ποτέ
αλλά ούτε κι αυτό το ποίημα δεν θα γνωρίσει
τι χρώμα είχαν
εκείνα τα μαβιά, τα σαπφειρένια μαβιά του μάτια

Μακρυά

Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω...
Μα έτσι εσβύσθη πια... σαν τίποτε δεν απομένει —
γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί...
Εκείνη του Aυγούστου — Aύγουστος ήταν; — η βραδυά...
Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια· ήσαν, θαρρώ, μαβιά...
A ναι, μαβιά· ένα σαπφείρινο μαβί.


Κ.Π.Κ









Tuesday, July 24, 2018

Agitations tropicales

Κάθε μέρα πιο πολύ
κατοικείς
στους αυτοέλικτους κύκλους των ψευδαισθήσεών σου
κι αν κάποιες ημερομηνίες σου ξεφύγουν
είναι που τρέχουν οι μέρες
χωρίς να προλαβαίνουν
να καταγράφονται τα πάντα.

Μη φταίεις τους πουνέντες
για όλα πια.
Άσε κάτι
και για το ρηξικέλευθο
της υποθέσεως.

Sunday, July 8, 2018

everything seems so bright
and even if I'm not the poet
you expected me to be
at least let me suffer a bit more
in your sobering arms

je comprends avant tout
que les jours qui restent ne sont pas garantis
et je comprends aussi
que cela ne nous empêche pas du tout
de nous investir à notre nouvelle vie:
quelle vie? celle qu'on a peut-être abandonnée
il y a un moment ou un siècle
ou un temps indefini...
lance-toi et laisse nous se lancer aussi
car notre lancement découle du tien
et le mien du nôtre
et ce n'est pas du tout un cercle
c'est juste ce que c'est
et oublie tout; oublie les mots qui t'ont trahi
ça; ça ne vaut pas la peine de nous mourir dedans;
à l'intérieur ce n'est pas sage;
écoute moi, oui écoute, penses-y, on y est; 
on n'est pas loin
de ce désert dont je te parle
c'est un désert joyeux qui nous aime et on l'aime,
on va l'aimer, crois moi s'il te plaît; juste
crois moi

Σονάτα του Ειρηνικού

Το ξέρω πως όταν είμαι κοντά της
κάτι υπέροχο συμβαίνει
κατεβαίνουν από τα βουνά δυο ελέφαντες
και μ'αρπάζουν από το γιακά και μου λένε:
"Ρε μαλάκα χόρεψε τώρα με αυτό το κορίτσι"
κι αυτό το κορίτσι φαίνεται τόσο μακριά
μέσα στο ποτό και στον καπνό
ψαχουλεύω να την πιάσω
μα σε λάθος πέφτω πάντα λαιμό
και τώρα που με κτυπάνε στην μούρη
και τρέχουν τα αίματα σαν αίματα
δεν ξέρω αν μπορώ ακόμα να την σκέφτομαι
και να θέλω να χορέψω με αυτό το κορίτσι
ή αν σκέφτομαι ξεκάθαρα να πάει να γαμηθεί
αυτό το πολύ συγκεκριμένο κορίτσι
γιατί εξαιτίας της κτυπιέμαι τώρα άγρια και τρώω σκόνη.
Έτσι αυτοί οι μαλακισμένοι ελέφαντες ξανανεβαίνουν στα βουνά
και τώρα το βλέπω πιο καθαρά από ποτέ
είσαι στην άλλη μεριά της πισίνας
κι εγώ σε έψαχνα τόση ώρα μέσα από ένα ποτήρι βότκα,
αλλά αφού εσύ δεν πίνεις παρά νέκταρ νεανικό.
Ωχ, πότισέ με κι εμένα με την ανεμελιά του τίποτά σου,
κάνε με μέλος αυτής της ξεγνοιασιάς, γιατί
έτσι όπως λικνίζεσαι απέναντι από μένα
στην άλλη μπλε μεριά της πισίνας
εγώ υπνωτίζομαι σαν να είμαι ένα ποντίκι
που ψάχνει το πιο γλυκό τυρί του
κι έστω κι αν πέσω, ξέρε, μέσα στη φάκα που μου ετοιμάζουν
τα δειλινά χείλη σου, ξέρε, πως μάλλον θα ενδώσω
στη μπλε άλλη μεριά της πισίνας, στην μπλε άλλη μεριά
των συναισθημάτων. Κι αν νομίζεις πως όλα αυτά
δεν είναι παρά ένα ξεχασμένο τραγούδι, κάποιοι ηλίθιοι στίχοι
ή πολύ απλά το παραλύρημα ενός τρελού
τότε ξέρε πως πολύ απλά είναι όλα αυτά.
Τώρα αν δεν σου κάνει κόπος, κάνε το γύρο της πισίνας
κι έλα να με αγκαλιάσεις να χορέψουμε, γιατί η μούρη μου
είναι τόσο κτυπημένη και γεμάτη άλφα θετικό δικό μου αίμα
που δε βλέπω να περπατήσω μέχρι εκεί
και μάλλον θα χρειαστεί να κολυμπήσω μέχρι την
άλλη μπλε δικιά σου μεριά της πισίνας.
Και ξέρεις ποιο είναι το κακό; Ότι θα κάνω
κόκκινη την άλλη μπλε μεριά της άγνωστης αυτής πισίνας
και τότε δεν θα είναι πλέον, δεν θα είναι πια μπλε άλλη μεριά
αλλά κάτι σαν κόκκινο ή τέλος πάντων μια αμυδρή απόχρωση
του μπλε και του κόκκινου γι'αυτό σε παρακαλώ τέλος πάντων
τσακίσου κι έλα από 'δω. Σε παρακαλώ!
Έτσι μπράβο κορίτσι μου. Χορεύουμαι; Μπορώ να σε φιλήσω;
Όχι, όχι, μή. Μη σκας για τα αίματα. Θα σ'τα καθαρίσω μετά
απ'τη μούρη. Έλα να σαλιαρίσουμε μαζί. Μπλε άλλη όχθη.
Έλα.
 

Wednesday, July 4, 2018

είναι τώρα κάτι μέρες
που προσπάθησα
- μα ήταν προσπάθεια
στο κενό και στο μαύρο -

δε θα μιλούσα για τα δέντρα
και τα πουλιά
κι ούτε θα έφταιγα τους κάμπους
που τόσο πόνεσα

δε θα μιλήσω για σένα
σαν να μην ήσουν εδώ ή να μην είσαι
κι δε θα ουρλιάζω σε άδεια στάδια

και στα κενά πιάνα
δε θα ουρλιάξω

απλά για να με ακούσει η γειτονιά!

Θα ουρλιάξω επειδή πρέπει,
επειδή το οφείλω στο παιδί στο μπαρ
κι επειδή ίσως να μην ξαναμπορέσω

να ουρλιάξω επ'ευκαιρίας.

Saturday, June 30, 2018

βαρύτητα

κρατιέσαι από ένα διαστημόπλοιο βεβαιοτήτων
και ξαφνικά σε κτυπά ένας ορυμαγδός
από χαλάσματα άλλων διαστημικών εντυπώσεων
σιγουρότητες που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ
μονάχα από τους τολμηρότερους των εποχών
και τώρα να'σαι εσύ στέκεσαι
απέναντι από μια γη που όλο στροβιλίζεται
και προσπαθείς να πιαστείς από τον πιο κοντινό
διαστημικό σταθμό
αβέβαιο το προσκύνημά σου στην τύχη διαστημάνθρωπε
αβέβαιο και ατυχές αστροναύτη των καλών καιρών
δεν είναι καθόλου μα καθόλου σίγουρο αν θα τα καταφέρεις
να προσγειώσεις ένα τέτοιο τεράστιο σώμα επιλογών
(κι εσένα την ίδια άλλωστε)
στη δικιά μας γη, στην ωραία δικιά μας γη
γιατί με τέτοια ταχύτητα που ξεσπαθώνεις τα πιστεύω σου
έστω και την εσχάτη έστω και χωρίς βαρύτητα
θα καεί όλο το σύστημα κι εσύ μαζί του
γι'αυτό σου λέω
άνοιξε γρήγορα ώσπου είναι ώρας το κρυφό αερόστατο
της καμπίνας που σε κουβαλεί
και προσγείωσε την οντότητα
και προσγειώσου
και προσγειωθείτε
εσύ κι η οντότητά σου

απρόσμενες συναντήσεις η αλήθεια

ψηλά
στο σ'αποφεύγω
συνάντησα το
μ'αποφεύγεις; από πότε; γιατί;

εντάξει
δεν τα είχα υπολογίσει
όλα σωστά

τώρα όμως που σε ψάχνω

πού είναι οι τρόποι σου
παλιοτσούλα

που με αποφεύγεις
σαν ο διάολος το λιβάνι;

Sunday, June 10, 2018

σκηνοθετικά λάθη

υποθετώ
κι εσύ κάθεσαι κάπου αγέρωχα
και δεν ξέρεις τι κάνεις
έχεις παραισθήσεις και καπνίζεις αστεία
είσαι σε μια πόλη που αγνοείς την προέλευσή της
κι όσα μου είπες την τελευταία φορά
ήταν προσχεδιασμένα ψέματα.
να σου πω την αλήθεια προτιμάω τα αυθόρμητα
οπότε την επόμενη φορά που θα μου πεις
ότι περπατούσες στο φεγγάρι κι έπεσες πάνω σε ένα γιγαντιαίο τσιγάρο
που σου είπε πως πρέπει να απομακρυνθείς
θέλω τουλάχιστον να προσέξεις τα σκηνοθετικά λάθη
γιατί πώς έπεσες, στο φεγγάρι δεν υπάρχει η βαρύτητα
των λεγομένων σου.