Ένα ήσυχο ποίημα

- Να σας γράψω ένα ποίημα κύριε;
- Όχι, να μ'αφήσεις ήσυχο!
- Να σας γράψω ένα ήσυχο ποίημα τότε;
- Όχι, σου είπα να με αφήσεις ήσυχο.

Το νησί

"Στο Πήλιο μέσα στις καταστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου

γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου"

Κατά πως φαίνεται στα νησιά αλλάζουν οι ανθρώποι...

κάποιοι κρατούν τα σκήπτρα του νησιώτη

και κάποιοι παλεύουν με τ'αξεπέραστο

είναι η θάλασσα εκεί να τους παρηγορεί.

Είναι όμως μερικοί, που παρ'όλη τη μετάνοια του γαλάζιου

και για όσο ήλιο χρειαστεί, βρίσκουν το θάρρος και τους τρόπους

να μεταχειρίζονται αλλιώς τη θαλασσινή τους ταυτότητα:

είναι αυτοί που κουβαλούν τη θάλασσα στο καππέλλο τους

ή στην τσέπη ή ακόμα στο μικρό σταυρουδάκι που τους έδωσε

η μάνα τους. Κι όσο κοιτάζουν μπροστά τόσο πέλαγος κοιτάνε.

Κι όσο αγωνίζονται (στα κρυφά νερά και στις βάτους)

τόσο υποφέρουν. Κρατάνε όμως μέσα τους, φυλαχτό και ειρήνη

τη θάλασσα, τον ήλιο, το νησί! Και κοιτάνει ευθεία

τον καταποντισμό του άνδρα και της γυναίκας

του νησιώτη, του ελεύθερου και του δαμασθέντος.

Κάποιοι παλεύουν με το αξεπέραστο και νικάνε

άλλοι γίνονται πεπερασμένοι και φλέγονται!

Ενίοτε στο γαλάζιο, κάποτε στη θάλασσα

μα πάντα στο νησί.

Στην αγορά

κάτω στην αγορά, στην κατηφόρα
τις Τετάρτες στήνονται κάτι Ρωσίδες
πουλούν νομίζω κάτι ρωσικά τυριά
αυτό που με τρομάζει ωστόσο
είναι ο τυπάς στο πίσω παγκάκι
που βάζει κλασική μουσική χαρωπά
μα οι γριές δεν ακούνε τ'αυτοκίνητα
που ξυστά περνάνε από την τέντα τους
έτσι την τελευταία Τετάρτη που πέρασα
είδα νεκρή τη γριά Ρωσίδα τη βαρήκοη
αυτή που δεν άκουγε ούτε τον Αλμπινόνη
ούτε την κόρνα ούτε τον χάρο

η λευκή πηγή

ακολούθησέ με ψάχνω στη λευκή πηγή
ως τα χαμένα ελάφια στο δάσος να βρω
τη συνάντηση των εποχών και το ρεύμα
στο λιγοστό φως που απομένει εναποθέτω
τις ελπίδες μου για συντροφιά: μετά
η νύχτα και το αιώνιο, βαθυγάλαζο πέλαγος
το κρυφό αδάγιο ενός αλβινώνη που κλαίει
οι ρωγμές, ο φόβος, πολλά κακά πολλά
κάτι γέλια που αντηχούν υπόκωφα στους ίσκιους
δες δε μας μένει πολύς χρόνος σε ξορκίζω
ακολούθησέ με τα γιγάντια πλοκάμια των δέντρων
τα πουλιά που τρομάζουν και φεύγουν οι φωνές
που απαντούν στην καμία ερώτηση ξέχνα το
δεν προλαβαίνουμε - το απόγευμα δεν είναι φίλος -
κι εσύ, ω εσύ τελευταίε που εμφανίζεσαι
πλησίον της επιμελούς πηγής των πλέον ουρλιαχτών
για όσους δεν προλάβαμε, για όσους περιμέναμε
πιο πολύ απ'όσο έπρεπε τον δονάτη και τη μύρια
συγχώρεσέ με ία που προλαβαίνω να το πω αυτό
πριν με καταβροχθίσει το δάσος μα σ'αγάπησα πολύ
- κι ίσως μάλλον πιο πολύ απ'όσο περίμενα - κι έπρεπε...
αν στο χάραμα της μέρας ακούσεις θρήνους ή αεράκι
με πήραν τα αράβια και τα πηχτά σκοτάδια του έλους
του τέλους και της μαραμένης λευκής πηγής που σε περίμενα...

Δονατέλλα

Δονατέλλα μην αγαπάς τον αδερφό σου
σαν να 'ταν άγαλμα
που ραγίζει και πεθαίνει

στη σάρκα μην κολλάς
γιατί το πουκάμισο που φορεί
κυοφόρησε τα καλοκαίρια του
κι ανέβασε έρωτες
από το πιλοτήριο της οδύνης

κι εν τέλει μη θρηνείς
σαν να μην ηγάπησες
ούτε τον ίδιο σου τον αδερφό

δολοπλόκα Δονατέλλα

Scusa...ma ti amo

è per te...

Στον τοίχο -στην πόλη σου- έγραφε

ακριβώς αυτό που ήθελα να σου πω.

Και μετά σου τό 'πα

και δεν το κατάλαβες

δηλαδή

σου είπα σ'αγαπώ και δεν τ'ανθίστηκες

κι η τολύπη του καπνού

με τόση λύπη ωκεανού

και κάτι χείλη να συσπούνται

κάτι φρύδια να δονούνται

υπό το φως

και τα πέριξ

και να σου λέω

σ'αγαπώ μα δεν το ξέρεις

κοίταξε πώς υποφέρεις...

Στο Παλέρμο στον τοίχο εκείνο έγραφε

scusa...ma ti amo

το μόνο που έλειπε ήταν τ'όνομά σου

γι'αυτό το προσθέτω τώρα εγώ

Εράσπαγο εγκάσπαρο εράσπαγκκο

Έξω από τον καμβά

Βρομερές επιχρωματώσεις των βάλτων
συχνά κατεβαίναμε εκεί -έξω απ'τον καμβά-
και τα χρώματα δεν ήταν έτσι.
Πώς τολμάς τώρα κύριε καλλιτέχνη
με ποια εξωραϊστική διάθεση
διαφοροποιείς;
Στα χορταράκια, στους γυρίνους, στο άσχημο
τσιμέντο στις μύγες και στα κουνούπια
και σ'εκείνες τις καλαμιές που έκρυβαν
τον παλιοέρωτά μας
πρέπει να ζητήσεις συγνώμη

Ακριβώς γιατί σ'ακολούθησα

Ακριβώς γιατί σ'ακολούθησα
μέσα σ'ένα πράσινο κοχύλι
- από 'κείνα που αγγίζουν ξαφνικά
οι ερωτευμένοι στην παραλία,
όταν χώνουν τα χέρια τους στη γη
γιατί θέλουν να νιώσουν δεμένοι
όταν τους φιλάει τ'αφύσικο -
κι ακριβώς γιατί με φίλησες
(ενώ σου υποσχέθηκα μαργαρίτες αρχίδια)
ακριβώς γιατί μ'αγάπησες
έτσι όπως δε θα μπορούσες λογικά
ακριβώς γιατί μπήκαμε μαζί
- σαν νά 'μασταν τα πρώτα φύλλα
ξανά, ενός γέρικου δέντρου της Εκθέλιον -
γιατί σ'αγάπησα και γιατί σε θέλω
φορώντας το δίχτυ του αίματος
της σαγήνης και της στοργής
υπερπηδώντας φυσικά τις ανωμαλίες
του εδάφους κι ένα ήσυχο βυχτερινό Παλέρμο
ακριβώς γιατί σ'αγάπησα

à G

Απόγευμα στο Μπασσάνο

Μόνο δίπλα μου θα σε ήθελα τώρα.
Να κοιτάω το πρόσωπό σου. Να χαϊδεύω τα μάγουλά σου. Να ανασαίνεις δίπλα μου και να χαμογελάς. Να μη μιλάμε καθώς οι άλλοι απολαμβάνουν το απόγευμα στον κάτω όροφο και να ακούμε τις φωνές τους. Σε ένα ξένο σπίτι στο δικό μας σε φίλων. Δεν έχει σημασία. Μόνο να σε αγαπώ και να σε έχω. Μόνο να με αγαπάς και να με έχεις. Κι εκεί, στα δευτερόλεπτα των κοιταγμάτων και της ευτυχίας θα σού 'σκαγα ένα δροσερό φιλί στα δρομαία χείλη σου. Ωω Θε μου αμήν και πότε

Λόξιγκας

Ψάχνω τις λέξεις
στα ελληνικά, στα ιταλικά
- στα γαλλικά ίσως -
για να σου πω πως
δεν έπρεπε να σε χάσω
στο Παλέρμο στη Βενετία

 ούτε στα κανάλια
που μετέφεραν τον έρωτα

Los putos

Lo que te contaron a ti no es la verdad.
Las flores no se vengan de sus propietarios cuando duerman
la noche despues del corte.

¡Lo hacen el día siguiente!

Αλλά

Φωνάζεις. Να ξέρεις σ'αγαπώ.
Άφησες το σώμα μου στη θάλασσα.
Στην άμμο γονάτισα. Παρακαλώντας
την άγια επιστροφή.
Πιο ελεύθερος. Πιο.
Είμαστε σαν δύο αποδημητικά φιλιά.
Κάθησα κοντά σου, σχεδόν στα μάγουλα.
Επάνω. Σου. Σε φίλησα. Το ένιωσες.
Δεν είπες τίποτα. Μετά,
μέσα σε κάποιο όνειρο, πιο ύστερα,
με φίλησες κι εσύ.
Μετά όμως! Ανάξιο το ύστερα,
άγιο το χθες -εμείς ζούμε στο σήμερα-
κι αν θέλησεις πίστεψε
ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί φωνάσκησες ή μάλλον γιατί.
Στη θάλασσα το σώμα μου άφησες. Γονάτισα παρακαλώντας. Μ'αγαπάς κι εσύ; έτσι φαίνεται έτσι νομίζω.
Φωνάζεις. Να ξέρεις σ'αγαπώ

να γράψω ένα ερωτικό ποίημα τώρα που σε γνωρίζω; μπαίνω στο μικρό δωμάτιό σου και ξαπλώνω στο κρεβάτι, κάθεσαι ψιλοαμήχανα κι εσύ δίπλα κι αρχίζεις να μιλάς περί ανέμων και υδάτων. εγώ είμαι χαλαρός, αλλά εσύ μου φαίνεται τρέμεις στην ιδέα. σε κάποια φάση σού λέω κάτι και σε ακουμπώ, εκεί έρχομαι λίγο πιο κοντά και δε με κοιτάς με τίποτα, αφήνεσαι για ένα δευτερόλεπτο κι αιχμαλωτίζω το βλέμμα δου, το βλέπω στα μάτια σου κι αμέσως αποστρέφεις το βλέμμα. κατάλαβα και κατάλαβες. βάζω τα δάκτυλά μου κοντά στα δικά σου και κάθε ομιλία κόβεται. γυρνάς σιγά-σιγά το κεφάλι σου, χωρίς να αποτραβήξεις το χέρι σου, εκεί κολλάω τα χείλη μου στα δικά σου και σου κλέβω ένα φιλί και την ανάσα! πας να πεις κάτι αλλά σου ξαναχώνω τον πόθο μου στο στόμα κι εκελι ξαπλώνουμε και φιλιόμαστε ανελέητα μέχρι να ερεθιστεί και το τελευταίο κύτταρο του οργανισμού μας!