Φαντασία Ι

Γενικά σε φαντάζομαι.
Είσαι ωραία σαν μέλι.
Ωραιά οπτασία.

Στο τραπέζι έχω λίγο ψωμί
εσένα κι ένα μαχαίρι.
Ο αρουραίος στη γωνιά
βλέπει τα ψίχουλα που πέφτουν
και συναγλείφεται

είναι έτοιμος να ορμήξει
σαν ωκεανός
ο βρωμιάρης.

Πιάνω το χέρι
κι εκεί που προσπαθώ
να καταλάβω
δυο-τρεις λέξεις

ένα αναθεματισμένο
ξεκούρδιστο πιανο

παίζει κάτι
παράξενες νότες.

Παράταιρες νότες
παράταιρες λέξεις

ποτέ δεν ταιριάζανε

οι απόψεις μας.


δ.κ

Η επιστροφή

Ποια δύναμη με καλεί;
Στον ουρανό ακούγονται συρίγματα
- τα κοράκια έρχονται -
ποια δύναμη με κρατάει ζωντανό
οι αετοί πετούν αγέρωχα
ούτως ή άλλως
κι Εσύ
όταν θα έρθεις να με πάρεις
για να επουλώσεις τις ελπίδες μου
θα απλώσεις ένα αέρινο
ελαφρύ χέρι ελαφρυντικό χέρι
στις πληγές.
Θα παίζει μια σιγανή μελωδία
λυπητερή συνοδεία.
Ποια δύναμη με κρατάει ζωντανό;
κι ακόμα αναπνέω
ενώ δεν θά 'πρεπε
ενώ δεν θα μπορούσα.
Ποια δύναμη με καλεί;


δ.κ

Το κασετόφωνο

Αν ακούς στο κασετόφωνο
τραγούδια που σε κάνουν να κλαις
τότε το καλύτερο πού 'χεις να κάνεις
διάολε, είναι να βάλεις τέρμα
αυτήν την τόσο ωραία μουσική

Καιρός

Υποθετικά μιλώντας τσαλακώνομαι.
Ουσιαστικά; Γίνομαι  μια γκάμα
από ό,τι νά 'ναι. Και το ορίζω αυτό
ως εξής:

όταν έξω βρέχει, ή μέσα - δεν έχει σημασία
ο καιρός ή το πού-
γίνομαι αόρατος σχεδόν, ίσως μονάχα αισθητός,
διατρέχομαι από ηλεκτρικές εκκενώσεις
(στο χώμα στην αυλή πάντα κρύβω ένα
γερό ψαλίδι, να ξέρουν οι ρίζες πότε
να κόψουν την ανατροφοδοσία)
και αν και περνούν συνέχεια
γαλάζια μάτια και μορφές από μπροστά μου
εγώ συνεχίζω να γίνομαι αόρατος,
σχεδόν αισθητός,
και δεν έχει καθόλου σημασία
ο γαμημένος ο καιρός
ή το πού

αλλά ουσιαστικά εγώ
όταν βρέχει ή όταν δεν βρέχει
κατεδαφίζομαι κατεδαφίζομαι.

Κι αυτό συμβαίνει
κάθε μέρα.


 δ.κ
 

Ανεπηρέαστος

Αφού για να περάσεις ήσυχα
από τον κόσμο τούτο και αθόρυβα
πρέπει νά 'σαι σαλός θα γίνω.
Θα περάσω από σεσημασμένους κήπους
και ξεθωριασμένες αντανακλάσεις
και τιποτένιους κίονες καθρέφτη
(ο δαίμων της ωραιοποίησης)
θα τινάξω ακτάνες τα παλιά μου βέλη
της σκόνης και της συμφοράς
θα απογειώσω ένα δοκιμασμένο
άγαλμα διαφάνειας που μου επιτρέπει
να διακινούμαι απαρατήρητος κι ανεπηρέαστος
θα αλλοιώσω τα χλωμοσέντονα των τριανταφύλλων
και θα υποδηθώ πως είμαι εσύ
η λίμνη που ψάχνει τη λογική
στο παρόν ποίημα που κατασκευάζω
για αντιπερισπασμό ούτως ώστε
να περάσω απέναντι άθικτος και ατελής
με μόνη ελπίδα τη φθορά
στο χάρτινο φιλί σου.
Όχι δεν είναι χάρτινο, προς Θεού,
ουδέποτε εισέπεσαν στην αφθονία του χαρτιού
τα όνειρα.
Προς Θεού. Είναι ατελές.



δ.κ

Για να μπορέσω

Για να μπορέσω να ανοίξω
τη βελούδινη σκιά που προσαρμόζει
η εκθαμβωτικότητά σου
στη σκέψη μου
και για να μπορέσω εν τέλει
να μπω στην επίπεδη βάρκα
που με περιμένει ακύμαντη
χρειάζεται πρώτα να πιω
από το θαμπό σεληνόφως
που σουλατσάρεις
πίσω από τα δόντια του δεξιού αφτιού
της εγκαθίδρυσής σου

Πυροβολώ

Πυροβολώ ένα καθισμένο άστρο
να σηκωθεί η φωνή της λάμψης
μπας και δούμε τον κροκόδειλο
της υψηλής διακίνησης μεσα μας
και συγκινηθεί η συμπαντική τροχιά.


δ.κ

Νύχτα και διάβολο

Αφού ξεφεύγεις από τα χέρια του εραστή
τρέξε στο σκοτεινό δρόμο•
εγώ θα σε θυμάμαι σαν ένα ύφασμα
που κάλυπτε γυναικείες γάμπες
και θα σε φωνάζω νύχτα και διάβολο.

Αφού ξεφεύγεις από τα χέρια του εραστή
- γιατί δε θέλεις να μοιραστείς
τα γαμψά μπλε φιλιά σου - τρέξε, τρέξε!
στην ανέμελη γειτονιά και περιμένε
το τραίνο των ερώτων θα περάσει από εκεί
αλλά δε θα σε πάρει μαζί του.

Αφού ξεφεύγεις από τα χέρια του εραστή
και σκέφτεσαι να μην κρατήσεις το λόγο σου
για το πάρκο και το υπέδαφος
εγώ θα κατολισθίζω το διπλανό φαρμακείο
μέχρι να βρω ένα τρελό νόμισμα
να με γιάνεις.

Αφού ξεφεύγεις αφού ξεφεύγεις αφού
στάσου στον λευκό τοίχο πριν φύγεις
- προηγούμενως σ' απάτησε κι αυτός λέγοντάς σου
"Γερνάς", θυμάσαι -
και αναλογίσου αν αξίζει
να φεύγεις από τα χέρια του εραστή.


δ.κ

Σε περίπτωση κινδύνου

Σε αναγνώρισα.
Ήσουνα χθες
στην ανάποδη
βάρκα των χειλιών μου.
Κουπιά δεν κράταγες.
Φιλούσες όμως το κατάστρωμα
με ύφος μελαγχολικό
και με την απουσία σου
να σαλπάρει
στα εκατέρωθεν

Δεν το κατάλαβα
όμως γιατί δε μπήκες;
Ή δεν ήταν ανοιχτά
ή που δεν προσπάθησες.
Γι' αυτό αφήνω πάντα
λίγο κόκκινο στο κάτω χείλος
έτσι για να ξέρεις από
πού να φύγεις
σε περίπτωση κινδύνου.



δ.κ

Υπόσχεση

Υποσχέσου
με τα σωσίβια χείλη
της άπειρης γαλήνης
πως δεν θα μπεις
στη μικρή βαρκούλα
για την άλλη όχθη

αλλά θα περιμένεις
για το πλοίο
που θα σε πάρει
στο αιώνιο
πέλαγος!


δ.κ

Έμπνευση Ι

Αλγεβρικές γραμμές
και μετασχηματισμοί ονείρων|
φιγούρες που μετακινούνται
και έννοιες που κυμαίνονται
- επιπλωμένη ανυπαρξία
με τον πλασματικό καπνό του κενού
ή της Πυθίας -
υποέννοιες υποέννοιες γενικεύσεις
και η πορεία του άπιαστου
και του γνωστού ασύλληπτου
- δεν υφίσταται ακόμη το
άγνωστα ασύλληπτο -
και η συνειδητότητα της συνείδησης
και μια δόση φαντασίας μελαγχολικής
και δύο τρία τριαντάφυλλα|
η ένωση των ψιθυριστών κινήσεων
ο ερχομός,το αβυσσαλέο μάλλον τίποτα
η γλώσσα, η συνθήκη, η κατάσταση
με τα πεπραγμένα και την ιδιοσυγκρασία

του σύμπαντος
σφαιρικές πολυπλοκότητες
ασύνδετα συνδεδεμένες... με μας
τα αιωρούμενα, τα συνθηκολογημένα
τα ανθρώπινα και τα γήινα
αυτά που έπονται
αυτά που διέπονται
οι ρυθμίσεις και οι ρυθμιστές
το κομβικό σημείο και η κβαντομηχανική
ο μικρόκοσμος, ο μεσαίος κόσμος μας
κι αυτός που μεγάλωσε: ο μακρόκοσμος,
ο μακρόκοσμός τουςς,
οι μεταβλητέςκαι τ' αμετάβλητα,
οι συνεργασίες, οι συσχετίσεις, τα αλληλένδετα
και τα συναρτήσει
ο κόσμος ο Χριστός η ηλικία
και τα μαθηματικά|
η σκέψη, η λογική και ο γενικός συμβιβασμός
η αρχή του μηδενός, τα αξιώματα, η ζωή
οι βάσεις, το τέλος, η έχθρα, το μίσος, και η αγάπη
πάντα ή ενίοτε κι ο θάνατος, οι διαδικασίες νεύρες

κι εμείς.



δ.κ

Εφόρμηση

Πίνεις ασταμάτητα
το ένα μετά το άλλο

και σου ανήκουν δε λέω
- και τα τσιγάρα και
η μελαγχολία -

αλλά το λοιπόν

εγώ που σε είδα
να σαλπάρεις με τον καπνό
του καραβιού σου
μπορώ να μπω
στο τελευταίο τσιγάρο

στο πακέτο σου;



δ.κ

Το ψοφάλογο

Μέσα στην οκνηρία κυλούν οι μέρες. Πλήττω, κι όταν πια βαρεθώ να πλήττω, δεν θυμάμαι άλλο παρά να πλήττω. Υψωμένη η αυγή. Πέρασαν τόσες ώρες από την ώρα που έπρεπε να κοιμηθώ. Το θαμπό μπλάβο τ' ουρανού υποκύπτει στον καμβά του εξπρεσσιονιστή ήλιου. "Σαν να μήν ήρθαμε πότε σ' αυτή τη γή, σα να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία", είπε ο ποιητής. Γι' αυτό ίσως πλήττω, ίσως η πλήξη μου δεν είναι άλλο παρά κατάλοιπο της ανυπαρξίας. Τόσες και τόσες φορές διερωτήθηκα για κείνη την κλειστή πόρτα - πού οδηγεί - στην πίσω αυλή; Γιατί τόσο φως δραπετεύει. Ένα λευκό ρόδο μ' εμποδίζει να κοιτάξω από την κλειδαρότρυπα, όμως μυρίζω άμμο και καμένο σώμα απογεύματος. Λες, νά 'ναι πειρασμός ματιών που δεν αισθάνονται έκπληξη ή χειρότερα μια φρυγανιά από τίποτα; Άτιμο, παλιοτίποτα! Σαν ψοφάλογο με κατάντησες. Κουτσαίνω μια μελαγχολία στη μνήμη. Άχρονο, άχρονο το τελυταίο πέρασμα των αιώνων. Δεν αισθανόμαστε πλέον την πράσινη φυγή των κυττάρων μας. Μόνο ήλιος και έλεος από κούραση. Μας κούρασε η θλίψη της πλήξης. Είναι οργή να μην αισθάνεσαι. Τα φύλλα στα δέντρα μεγαλώνουν στο ρυθμό της μοναξίας μας. Είμαστε τόσο μόνοι. Πιο μόνοι κι από το πρωινό φεγγοβόλημα ενός στιγμιαίου φιλιού. Τσουπ και χάθηκε. Χαθήκαμε, κι ακόμα καλά καλά δεν υπήρξαμε. Είμαστε τόσο λίγοι. Πιο λίγοι κι απο ζάχαρη στην αποξύρανση της σκέψης. Δε σκέφτομαι, πλέον όχι δε σκέφτομαι. Βοήθεια!


δ.κ