βαρύτητα

κρατιέσαι από ένα διαστημόπλοιο βεβαιοτήτων
και ξαφνικά σε κτυπά ένας ορυμαγδός
από χαλάσματα άλλων διαστημικών εντυπώσεων
σιγουρότητες που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ
μονάχα από τους τολμηρότερους των εποχών
και τώρα να'σαι εσύ στέκεσαι
απέναντι από μια γη που όλο στροβιλίζεται
και προσπαθείς να πιαστείς από τον πιο κοντινό
διαστημικό σταθμό
αβέβαιο το προσκύνημά σου στην τύχη διαστημάνθρωπε
αβέβαιο και ατυχές αστροναύτη των καλών καιρών
δεν είναι καθόλου μα καθόλου σίγουρο αν θα τα καταφέρεις
να προσγειώσεις ένα τέτοιο τεράστιο σώμα επιλογών
(κι εσένα την ίδια άλλωστε)
στη δικιά μας γη, στην ωραία δικιά μας γη
γιατί με τέτοια ταχύτητα που ξεσπαθώνεις τα πιστεύω σου
έστω και την εσχάτη έστω και χωρίς βαρύτητα
θα καεί όλο το σύστημα κι εσύ μαζί του
γι'αυτό σου λέω
άνοιξε γρήγορα ώσπου είναι ώρας το κρυφό αερόστατο
της καμπίνας που σε κουβαλεί
και προσγείωσε την οντότητα
και προσγειώσου
και προσγειωθείτε
εσύ κι η οντότητά σου

απρόσμενες συναντήσεις η αλήθεια

ψηλά
στο σ'αποφεύγω
συνάντησα το
μ'αποφεύγεις; από πότε; γιατί;

εντάξει
δεν τα είχα υπολογίσει
όλα σωστά

τώρα όμως που σε ψάχνω

πού είναι οι τρόποι σου
παλιοτσούλα

που με αποφεύγεις
σαν ο διάολος το λιβάνι;

σκηνοθετικά λάθη

υποθετώ
κι εσύ κάθεσαι κάπου αγέρωχα
και δεν ξέρεις τι κάνεις
έχεις παραισθήσεις και καπνίζεις αστεία
είσαι σε μια πόλη που αγνοείς την προέλευσή της
κι όσα μου είπες την τελευταία φορά
ήταν προσχεδιασμένα ψέματα.
να σου πω την αλήθεια προτιμάω τα αυθόρμητα
οπότε την επόμενη φορά που θα μου πεις
ότι περπατούσες στο φεγγάρι κι έπεσες πάνω σε ένα γιγαντιαίο τσιγάρο
που σου είπε πως πρέπει να απομακρυνθείς
θέλω τουλάχιστον να προσέξεις τα σκηνοθετικά λάθη
γιατί πώς έπεσες, στο φεγγάρι δεν υπάρχει η βαρύτητα
των λεγομένων σου.

υποχείλια στέγη

κλείνεις το στόμα
και μου δίνεις
ένα αεροστεγές.

φιλί ήταν αυτό
ή ασφυξία

φιλί ή κλωτσιά

κλείνεις τα χείλη
κι αφού ρουφήξεις τον αέρα
μου κλείνεις
ένα αεροστεγές φιλί

στεγάζεσαι εκεί
κι εκεί το στεγάζεις

το ερωτικό μας
το αποψινό μας

κοίτα, δε θέλω να σε κουράσω
άκουσέ με μόνο για μια στιγμή:
αν ποτέ περνάς έξω από ένα σπίτι
κι ακούσεις μέσα γιγαντιαίες φωνές και οδυρμούς
σπαρακτικά κλάματα και σαρδόνια γέλια
τρέξε γρήγορα να σωθείς
και μην κοιτάξεις πίσω σου
γιατί θα είμαι εγώ
και θα παλεύω
με τους διαβόλους μου
αν ποτέ να σε ξεπεράσω

médiatheque

par la médiatheque je suis passé
mais tu n' y étais pas
comme j'espérais de te retrouver
parmi les choses où je t'avais rencontré
pour la première fois
dans cette vie-là

νά 'τανε το '21 και ζωή κλεμμένη

έρευσα μέσα στον μπαξέ
κι ήρθαν γλυκά να με προϋπαντήσουν
άραγε ήταν δυο μενεξεδάκια;
σαν ξένος κοίταζα το προμήνυμά τους
γιατί μέσα στον κήπο που λιποθύμησα
υπήρχαν διάφορα φυτά και άνθη
κι απ'όλα όσα εζήτησα να προλάβω
τι οφειλή να έρχονται μπροστά μου τώρα
ερημωμένα αρμένικα τραγούδια
ευωδίες και μυρωδικά
στον κήπο τούτο στον μπαξέ
η ζωή μου δε μοιράζεται
γι' αυτό απόφυγέ με
σαν λουλούδι που σβήνει πονεμένα
σαν μια άλλη Ρίτα Χέιγουρθ

αποκάλυψη

αυτός που δεν κάθεται δίπλα μου
όλο εξαφανίζεται
κι όταν σκύβω να διαβάσω
πού έχει πάει
η καρέκλα του μου λέει
πως δεν υπήρξε ποτέ

αυτός που δεν κάθεται δίπλα μου
όλο εξαφανίζεται
κι όταν σκύβω να διαβάσω
πού έχεις πάει
η καρέκλα σου μου λέει
πως δεν υπήρξες ποτέ

αυτός που δεν κάθεται δίπλα μου
όλο εξαφανίζεται
κι όταν σκύβω να διαβάσω
πού έχει πάει
η καρέκλα του μου λέει
πως δεν υπήρξα ποτέ

Μητέρα και παιδί

 "Mother and Child" - John Tavener

πάνω στο φως
αντανακλώ το πυκνό σκοτάδι
προσπαθώντας να καταλύσω
την πηγή της ελπίδας
κι αίφνης

πιο ελπιδοφόρο φαίνεται
αυτό το αδέξιο φως
που στροβιλίζεται
κι αναμειγνύεται
κι ευφραίνει
τσαλαβουτώντας τις άκρες του
στο αφανές, στο τρώγον σκότος

από μέσα

έξω έχει ή λ ι ο ν α ι δ ε ν ε ί ν α ι ψ έ μ α
κι έξω κελαηδούν τα πουλιά ν α ι , δ ε ν ε ί ν α ι ψ έ μ α
ωστόσο, εδώ που είμαι εγώ
μέσα, όμως, όλ'αυτά είναι μια χάρτινη
στατική πραγματικότητα
κι αν δεν ήξερα πραγματικά πού είμαι
θα νόμιζα πως ήμουν πολύ ευτυχισμένος

Πυρακτωμένοι

αν έκλεψες ένα φιλί, πώς το επιστρέφεις;

δεν έχει σημασία που δε με βλέπεις

δεν έχει σημασία που σε βλέπω μόνο εγώ

μπορείς και πάλι να με φιλήσεις

με δυο χείλη που καίνε και πυρώνονται

και να μου δώσεις έτσι πίσω

ένα το φιλί που σου έκλεψα

όσα χθες νόμισα για 'μας
ήταν ιδέες νοθευμένες
από νύκτα και σκοτάδι και έρωτα

τίποτα δεν ισχύει το ερωτικό
πέρα από το επόμενο πρωί

φύλλα στη μνήμη

φύλλα πέφτουν πάνω στο κρεβάτι σου
και στο πάτωμα και ίσως και σε μένα
που βρίσκομαι λίγο παραπέρα.
φύλλα μαραμένα νά 'ναι
-δεν τους μίλησα-
γιατί μου φάνηκαν σκεφτικά
τα άφησα να πέσουν χάμω δίχως εξηγήσεις
κι ύστερα έτσι ανηλεώς θα έλεγε κανείς
τα προσπέρασα και έφυγαν και έφυγα
με μία απορία στα χέρια.