Έγνοια φαντασίας

Επέλεξα να μην ελπίζω.
Όχι γιατί είμαι καράβι και η ελπίδα
θα πεθάνει τελευταία. Όχι γιατί είμαι
ελπίδα και δε θα πεθάνω ποτέ.
Αλλά γιατί με όποια ανέλπιστη τύχη
κι αν σε κατακτήσω πάλι
μέλι ή στεναγμός
αερόστατη απόσταση να συνυπάρξουμε.

Είμαι στην πλευρά των πραγμάτων
που δεν επιδέχονται αλλοιώσεις.
Η τακτική του συμβιβασμού
πνίγηκε στο ταξίδι προς την αθανασία.
Το μόνο όφελος πλέον το απρόοπτο.
Η απουσία εδρεύει στο απίθανο

κι εγώ δεν παύω να σ' αγαπάω...


δ.κ

Καταστρατήγηση συμφωνίας

(Υποτίθεται πως σου απαγόρευσα
να μπαινοβγαίνεις στη σκέψη μου
όποτε γουστάρεις).

Καταστρατήγησες τη συμφωνία μας. Αν θυμάμαι υποσχέθηκες να μην μεσολαβείς σε κάθε τράνταγμα του ύπνου μου να μην υφίστασαι σε κάθε τρεμούλιασμα των μυώνων στις εναγώνιες ώρες μου να μην παρίστασαι . Εν τούτοις, αν και δεν παρέλειψα να σε απειλήσω με αφανισμό, εξακολουθείς να εμπίπτεις στα τεκταινόμενα. Συλλογίστηκα λοιπόν την όλη κατάσταση και αποφάσισα να σε διαγράψω από το φαινόμενο μνήμη. Έψαξα έψαξα έψαξα αλλά πουθενά. Πού βρίσκεται εκείνο το μικροσκοπικό ηλεκτρονικό κουμπί του διαγράφειν. Δεν λειτουργούν όλες οι υπερωρίες των φόβων με το ίδιο σύστημα καταγραφής; Είτε είναι εν ζωή είτε ως εν ονείρω και ψευδαισθήσει;

Ούτε και μία συμφωνία δεν κρατάς.
Επίορκη.


δ.κ

Επιχωμάτωση

Κάτω - στο συνεργείο των παρακρούσεων -
χθες νύχτα αργά
ξέθαψα αγρυπνώντας
ένα παμπάλαιο κοχύλι.
Σκόπιμο το έκρινα
να το χαϊδέψω - μήπως και
αλλάξει γνώμη για μένα
η παλαιότης - ή έστω
αν έβγαινε από μέσα
κανένα τζίνι υπερπόντιο.
Τίποτα απ' τα δύο.
Αμέσως το εννόησα -
το ιδιότροπο - το παράδοξο.
Δεν ήτανε κοχύλι.
Ήταν η κατακερματισμένη μου
η υπηκοότητα του απολωλού.
Σιγά σιγά, ενήργησα, κι έκλεισα
σε υπογείους θαλάμους ταραχής
την αποστροφή μου γι' αυτό
κι έκτισα από πάνω
μνημείο χωμάτινο
έναν παλιό εαυτό μου


δ.κ

Το Ολοφάνερον

Ήταν ήδη αργά. Ήμασταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλο για να το αποφύγουμε...
Εξάλλου δεν οφελούσε σε τίποτα να ξεπαγιάζουμε στη μοναξιά μας.
Πρώτα το απέραντο τίποτα ύστερα εσύ τα πάντα και όλα. Χαθήκαμε στων τελευταίων ημερών το άκουσμα.
Υποχρεώθηκαν οι κωδωνοκρουσίες των εαυτών μας τη βιομηχανία να ανεκτούν.
Έκτιζα το μέλλον που προδιέγραφες ερωτηματικό για να εμπλουτίζω το ανώφελο. Κι έπιασε.
Τι πιο γεμάτο από το Μέγα Ανώφελο. Το Αρχαίον Μεγάλον, το Ολοφάνερον Διαμπερές. Το Απόλυτο Τίποτα.

δ.κ

Σαν Ποίηση! ή ο χαμένος αερολιμένας ενός πρόβατου

Είναι αλήθεια - δεν το γνωρίζεις
πώς σ' αγαπώ: σαν η γυάλα το ψάρι
που την εσωκλείει.
Σκέφτου νά 'τανε τόσο ωραία εδώ.
Όμως ακόμα να μάθω να κολυμπώ -
ώ γιατί να μην με αγαπάς παθιασμένα...

Νά 'ρχεσαι συχνά να μ' επισκέπτεσαι να επενδύομαι.
Νά 'ρχεσαι σαν Ποίηση!


δ.κ

Κλέφτης βιβλίων

στον Ρούντι

-Λίζελ, σ'αγαπώ.
-Ρούντι, φίλα με μικρέ λεμονανθέ μου
-Μικρή μου κλέφτρα
-Ρούντι, σ'αγαπώ.

Αν σ' αγαπάω εδώ σ' αγαπάω παντού.
Κάθε μορφή που παίρνεις
κύμα ή αέρας
ένα έκτακτο αγκάθι ή περιφερόμενο
ένα άσπρο περιστέρι
είναι για μένα ελπίδα
ελπίδα
πως υπάρχεις, υπάρχεις υπάρχεις.

Είναι φορές που κτυπάμε ένα παράθυρο
και μας ανοίγει ένα περιστέρι:
δεν είσαι εσύ;
Τα πιο ωραιά λόγια να ειπωθούν ψάχνω
κι αν ήρθα νύκτα σαν βόμβα
να σου πάρω το όνειρο ερωτικό
γιατί οι άνθρωποι αγαπούνε
συγγνώμη.

Το τελευταίο φιλί υπέκυψε στα μάγουλα
στα χείλη στα άκρα των δακτύλων σου
με απαλότητα θωπεύει η παιδικότητα
το αθώο εσένα.

Ρούντι, αν υπάρχεις ακόμα
Ρούντι σ' αγαπώ.

δ.κ

Πρωί σε κάμπο

Αποστολή εξετελέστη: ούτε και μία
πεταλούδα στους κάμπους. Ατροφούν
οι επιδείξεις των πεταγμάτων. Τώρα
μόνο οι εποχές αλλάζουν, οι πιο πολλές ιστορίες των θαυμάτων που τελέστηκαν κατά τη διάρκεια των αιώνων έχουν καταργηθεί στο κενό. Στην ένταση
βυθίζεται η συγκίνησή μας.
Ερωδιοί ερωδιοί ερωδιοί πετούν.
Υποσχέσεις και θρύλοι. Οι φόβοι εράσμιοι.
Την προσοχή σας παρακαλώ: ο κάμπος κλείνει σε δέκα λεπτά. Δύο μικρά χιλιοστά απέχουμε απο το διάστημα. Ισα να σηκώσεις το δεξί σου πόδι. Πρωί.


δ.κ

Ρόφημα πρωινό

Βύθισες μες στον πρωινό καφέ μου
απόλαυση. Παλιάν απόλαυση.
Από γάλα η χειρονομία σου να με γλείψεις.
Προσωρινά σε αποκαλώ εύγευστη.
Εν τω μεταξύ όμως βουτούσες ώρα ώρα της σαγήνης το μπισκότο σου στης εξάψεώς μου το άσπρο παχύ φλιτζάνι. Καλά πότε έμαθες
να υπολογίζεσαι έτσι υποδόρια;


δ.κ

Το σονέτο του χιλιοπερπατημένου

Σέρνω πίσω μου κάτι βουνά
που λέγονται επιθυμίες
κι εγίναν των ονείρων μου
οι μαύρες ερημίες.

Σέρνω πίσω μου κάτι βουνά
που δεν τα φτάνω. Τά 'χω
σαν ίσκιο σαν παλίρροια
που άγρια κτυπά πάνω σε βράχο.

Σέρνω πίσω μου μια θάλασσα
σκέτη κόλαση - γεμάτη φαντασία
κι είναι λοιπόν μεγάλη απουσία

να σέρνω πίσω μου ένα φιλί
μια δόση που δεν πήρα
είναι γι' αυτό επιδημία οι δειλοί.


δ.κ

Χειμερινό βαλς

( συλλαβές - χειμερινό βαλς - από τον σταμάτη σπανουδάκη)


Τα μαλό τα μαλί
λο ρελά μορό λε
τα νειρά κάλο ε
λο  παλί μαλέ.

Σ' αγαπώ στο βυθό
μια βροχή γαλήνη
τα παιδιά όνειρα
ίσως σελήνη

να ποθούν στο πέλαγο
ν' ανταμώσουν σούρουπα
νεράιδες φωτιές νερά
και λούλουδα πέρα.

Πιο μικρά κύτταρα
νά 'χαν οι αγάπες
νά 'βλεπα ήσυχα
τις παλιές γωνιές.

Φοβεροί άνεμοι
σιγοτραγουδούνε.
Φύλλα πια όνειρα
βαλς χειμερινό.


δ.κ

Αιφνίδιο

Αίφνης μπήκες μέσα.
Αυθόρμητα σε καλωσόρισα
με ένα μωρό μου. Στη σεληνάκατο των χειλιών σου προσγειώνω των δικών μου τα όνειρα. Σε θέλω.



Δ.Κ

Εξάρτηση στο χρόνο

Επίτιμος καλεσμένος των ονείρων μου
δεν ήσουνα ποτέ.
Η μνήμη σ' έφερνε εδώ από τη λήθη ξεθάβοντάς σε.
Πότε στριφογύριζες το μαξιλάρι μου αναμασώντας
πότε στροβιλιζόσουν στα χείλη μου αδιάκοπα ανακαλώντας το άπειρο.
Πάντως ωραία θα 'τανε αν έβγαζες
εκείνο το ρολόι - που επίμονα κοιτάς -
στην άκρη των ματιών σου.
Γι αυτό φοράς γυαλιά, δε βλέπεις
την ώρα για να φύγεις;


δ.κ

Μηχανή του καφέ

- Θέλω να γίνω μηχανή του καφέ
- Θέλω να γίνεις μηχανή ιταλικού καφέ
- Θέλω να γίνω ιταλικός καφές
- Θέλω να γίνεις καφές
- Θέλω φλιτζάνι
- Φλιτζανοποιούμαι ευχαρίστως
- Θέλω να χυθώ καυτώς μέσα σου
- Χύσου


δ.κ