Εφόρμηση

Πίνεις ασταμάτητα
το ένα μετά το άλλο

και σου ανήκουν δε λέω
- και τα τσιγάρα και
η μελαγχολία -

αλλά το λοιπόν

εγώ που σε είδα
να σαλπάρεις με τον καπνό
του καραβιού σου
μπορώ να μπω
στο τελευταίο τσιγάρο

στο πακέτο σου;



δ.κ

Το ψοφάλογο

Μέσα στην οκνηρία κυλούν οι μέρες. Πλήττω, κι όταν πια βαρεθώ να πλήττω, δεν θυμάμαι άλλο παρά να πλήττω. Υψωμένη η αυγή. Πέρασαν τόσες ώρες από την ώρα που έπρεπε να κοιμηθώ. Το θαμπό μπλάβο τ' ουρανού υποκύπτει στον καμβά του εξπρεσσιονιστή ήλιου. "Σαν να μήν ήρθαμε πότε σ' αυτή τη γή, σα να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία", είπε ο ποιητής. Γι' αυτό ίσως πλήττω, ίσως η πλήξη μου δεν είναι άλλο παρά κατάλοιπο της ανυπαρξίας. Τόσες και τόσες φορές διερωτήθηκα για κείνη την κλειστή πόρτα - πού οδηγεί - στην πίσω αυλή; Γιατί τόσο φως δραπετεύει. Ένα λευκό ρόδο μ' εμποδίζει να κοιτάξω από την κλειδαρότρυπα, όμως μυρίζω άμμο και καμένο σώμα απογεύματος. Λες, νά 'ναι πειρασμός ματιών που δεν αισθάνονται έκπληξη ή χειρότερα μια φρυγανιά από τίποτα; Άτιμο, παλιοτίποτα! Σαν ψοφάλογο με κατάντησες. Κουτσαίνω μια μελαγχολία στη μνήμη. Άχρονο, άχρονο το τελυταίο πέρασμα των αιώνων. Δεν αισθανόμαστε πλέον την πράσινη φυγή των κυττάρων μας. Μόνο ήλιος και έλεος από κούραση. Μας κούρασε η θλίψη της πλήξης. Είναι οργή να μην αισθάνεσαι. Τα φύλλα στα δέντρα μεγαλώνουν στο ρυθμό της μοναξίας μας. Είμαστε τόσο μόνοι. Πιο μόνοι κι από το πρωινό φεγγοβόλημα ενός στιγμιαίου φιλιού. Τσουπ και χάθηκε. Χαθήκαμε, κι ακόμα καλά καλά δεν υπήρξαμε. Είμαστε τόσο λίγοι. Πιο λίγοι κι απο ζάχαρη στην αποξύρανση της σκέψης. Δε σκέφτομαι, πλέον όχι δε σκέφτομαι. Βοήθεια!


δ.κ

Επιδεικτική αρμοδιότητα

Με απαλές νότες ξεμαλλιάζει
το μουδιασμένο
σώμα της απελπισίας
τη διάθεση
μέσα σε ανώδυνους σωλήνες
φρίκης τοποθετεί περιτυλίγματα
απ' ό,τι έχει μείνει
τί να μείνει πλέον.

Σοκαρίστικα.
Δεν περίμενα έτσι επιπόλαια
αυθάδεια από τα αρμόδια
αισθήματα επιβίωσης.
Να σέρνονται επί εδάφους;

Αλλά θα μου πεις
τί σχέση έχει το έδαφος
στον αέρα συντελείται
η απόγνωσις.


δ.κ

Αυτόδηλο

Αγκάλιασες με φόβο
ένα κατατρεγμένο
λύπης προαίσθημα
- σωστό αγρίμι -
που σου παρουσιάστηκε
ενόσω σ' αγαπούσα.

Το ζέστανες περιμαζεύοντάς το
το έντυσες το τάισες
με υποσχέσεις το φίλεψες
την αδικία πρόσφερες
σ' ό,τι δε σου ανήκει.

Κι ύστερα το πέταξες
στο δρόμο που το βρήκες
τσαλαπατώντας έτσι
μια ενδεχόμενη ανάρρωσή μου.


δ.κ

Σκέψη στο όνειρο

Τηλέφωνο είδα
και σύρμα είδα
και μένα να απαντώ είδα.

Και ομιλητή άκουσα
και οδηγίες άκουσα
εμένα να μιλώ άκουσα

εσύ δεν ακουγόσουν
ουδαμώς ούτε που φάνηκες

αν και ξέρω πως
στο βάθος του ονείρου
δεν ήταν τρόμος ή παραίνεση
να μη φωνάξω

ήταν πένθος
για κάτι που δεν είχα
τίποτα να χάσω...


δ.κ

Δε σού φτανε;

Κι εσύ
μαυλιστικό συνένοχο

φως του δειλινού *

που υποθάλπεις

τα υπονούμενα

ερωτικά και μή

πες μου μονάχα:

κλοπιμαίο το χαμόγελό σου

από την Τύχη το σούφρωσες

στα έγκατά της παρεισφρύοντας

γιατί όμως γιατί

δε σού φτανε η μια μεριά

της Γης για ζωή

ήθελες και την άλλη

για καβάτζα;

* Ν.Καζαντάκη

δ.κ

Απληστία ή;

Ήθελες ένα ρόδο
κι έκλεψες ολόκληρο
τον κήπο με τα άνθη.

Αλήθεια, τι την ήθελες
τόση κηπουρική απληστία;

(Ύστερα γονάτισες στο χώμα
έφτυσες και νομίζω φύτεψες
για αντάλλαγμα

μια παλιά σου οφειλή).

δ.κ

Έμπνευση

Ανοίγω το πιάνο και παίρνω
από μέσα τον μπετόβεν
τον κτυπάω στο αφτί
και κλέβω μια μουριά
τρώω δύο - τρία μούρα
και φυτεύω τα κουκούτσια
στον κήπο του καπέλου μου
το οποίο αφήνω επάνω
στο πολύτιμο πιάνο
- ύστερα πιάνω μιαν παρτιτούρα
και μουντζαρώνω τα γραμμένα -
περιμένω περιμένω περιμένω
έντρομος χλωμός τυχαίος
την υπέρτατη έμπνευση
να υποδεχτώ ως εν ενοράσει
- αφού πρώτα καταπιώ
κάτι τρίχες μιας γάτας
που ντάντεψα εντός του κήπου
του καπέλου των μούρων
της μουριάς των κουκουτσιών του αφτιού
του μπετόβεν του πιάνου μου.



δ.κ

δόθηκαν:
δύο φιλιά:
σε συσκευασία:
ένα λίγο πάνω από τα χείλη
το άλλο
αγνοώ
ή
αγνοείται:
τους κέρασαν κονιάκ:
ήταν από αίμα:
ήταν από φόβο
πόνο
δάκρυ
φόνο
και μίλησε:
να με λες
Έρωτα.

δ.κ

Το χαμόγελο της Τζοκόντα

μάνος χατζιδάκις

Όταν έρχονται τα σύννεφα
και ο δρόμος σκοτεινιάζει
μη λησμονείς
τα πράσινα φύλλα των ρολογιών:

είχαν κι αυτά κάποτε

και όνειρα

κι αισθήματα

και τύψεις

δ.κ   

Θλίψη των ματιών

λπ - mea amiculi libertas

Ακόμα σ' αγαπώ

το ίδιο αφόρητα.

Μιλήσαμε ξανά

ύστερα από 838

μέρες.

Έμαθα λίγα πράγματα

για σένα

διαπίστωσα με λύπη μου

πως ακόμα κουβαλάς

εκείνη τη θλίψη

των ματιών

που σε κάνει

να ξοδεύεις

τόσους αγγέλους

Σ' αγαπώ. 

δ.κ

Αμφίβολη γραμμή του οριζόντος

Στην αμφίβολη γραμμή του οριζόντος
εν μελαγχολία πλέω σιωπηλά
κι αν η καρδιά μου είναι θέμα όντως
μιας ατάραχης σιγής
πώς ν' αντέξω ο δυστυχής
των θυμήσεων τα δάκρυα πικρά.

Σαν καράβια που το πέλαγος ξεχνάει
μας εγγίζουν οι μέρες - ώ οι μέρες - του φωτός
όπου σείεται ο νους και τ΄ όνειρό μας πάει
σε ελπίδα αλαργινή
όπου τέλος θα γινή
η θλίψη των θολών νερών σαν εμετός.

Στην αμφίβολη γραμμή του οριζόντος
και στο άπειρον - το Άπειρον εκεί!
η καρδιά μου οφείλει πάει επειγόντως
ειδάλλως εν αβύσσω
στο κενό οπού θα σβύσω
το φιλί μου σα νεκρός θα κατοικεί.



δ.κ
 

Τα αιχμηρά (μου ανήκουν)

Παίρνεις μακριά
ό,τι ήθελες να πάρεις μακριά.
Για στάσου ένα λεπτό:
αυτό το τρυπάνι (για ακαδημαϊκούς σκοπούς)
μου ανήκει
κι αυτός ο κρητικός σουγιάς (ομοίως)
α! και το σετ των κουζινικων μαχαιριών
μαζί με τους δύο χαρτοκόπτες
- τα αιχμηρά τελοσπάντων - αυτά
μου ανήκουν.

Πώς νομίζεις τόσα χρόνια
αποκεφάλοζα τη μοναξιά μου.
(Κράτησε αν θέλεις
την αιχμηρή ελπίδα,
γι' αυτήν ούτε λόγος,
ακέφαλη κυκλοφορεί
ούτως ή άλλως -
και το μαξιλάρι κράτα)

δ.κ