ακολουθία

από τα λίγα πράγματα που μπορώ
να πω αγάπησα το χορτάρι, τα σύννεφα
κι ίσως μονάχα νά 'κρυψα
δυο-τρία πώς δυο-τρία γιατί
εκείνα τα 'ρωτεύτηκα, εκείνα όχι,
τη γη ιδίως, το νερό, τα πράματα του νου
όλα τα ανεπαίσθητα
της φαντασίας νοερά
κατασκευάσματα που εμάς εν τέλει υποθάλπουν

δύο

ήμουν λιπόθυμος μπροστά σου όταν μιλούσες
κι ανέπνεα πιο δύσκολα από ποτέ
ήμουν μονάχα δεκαεπτά
αλλά πώς σ'αγάπησα δεν αγάπησα ποτέ ξανά
πόσες ρημάδες προσευχές έριξα
πόσο ιδρώτα ερωτικό ξόδεψα
πόσα άνθη - προσπάθησαν προσπάθησαν προσπάθησα -
και ν'ανοίξω και ν'ανθίσω και να μυρίσω
το ένα ρόδο που σ'αγάπησα

ρίγη

έμπλεξαν τα χείλη μας
έμπλεξαν τα πόδια μας
έμπλεξαν πολλά

κι ακόμα αισθανόμαστε
εκείνη την πρώτη οδύνη

άλλαξες γνώμη, οι αμφιβολίες σε κατέκλησαν
καταριέσαι τη στιγμή που το αποφάσισες
δε σκέφτηκες δε σκέφτηκες
δε σκέφτηκες σωστά λες

μα μήπως όλα τούτα τώρα
είναι του ασυνείδητου ενσυνείδητού σου παιχνιδίσματα
για να μην παραδεχθείς πόσο πολύ
κι ακόμα περισσότερο σου υπεράρεσαι
αυτό, αυτό, που τλώρά δήθεν καταριέσαι;

τα φύλα των ωρών

είναι όλα τόσο ρευστά:

το φύλλο που πέφτει στην ώρα

οι ώρες που την πέφτουν στα φύλλα

οι μέρες και τα δέντρα

τα ρυάκια, οι κληματαριές, η Αυσονία.

όλα διασκεδάζουν με το δικό τους τρόπο

στην εποχή τους, με το πάσο που διέπει

όλα το κάθε ζωντανό όνομα

τα φύλλα που πέφτουν στις ώρες που πέφτουν

στον ρου που πέφτει στην καταγραφή του

κι όλ'αυτά να διασκεδάζουν μ'έναν δικό

ολότελα ολόδικο, μοναδικό, τους τρόπο...

Amor, ch'a nullo amato amar perdona

Μας έχει ξεπεράσει η αγάπη μας
έτσι που να μην μπορούμε πια
να δούμε καθαρά τι γίνεται
πέρα απ'αυτήν
πέρα από μας.

Τα κορίτσια στη Δύση βαριανασένουν
τα αγόρια μπήγουν τα πέη τους στην άμμο
και περιμένουν ρους κάβουρες να μεταφέρουν το σπέρμα τους στην θάλασσα

και λίγο πιο κάτω
ο τσαλαπετεινός του ονείρου μας
να επιβλέπει τα όλα ερωτικά μας.

Μα τί γίνεται πια σ'αυτό τον κόσμο.
Τί γίνεται!

Amico mio, Libertà

Πες μου, όταν θα φεύγεις, επί τέλους
ποια θα είναι τα λόγια σου τα αιμακτήρια;
Θα τ'ακούω που θα καίγονται
στην άκρη της καύτρας που είναι γραμμένα
του αποψινού μου σιγαρέτου
Θα έχω πάει σινεμά και θα έχω επιστρέψει
στο κρύο όπως άλλες φορές
μόνο που αυτή τη φορά θα σκέφτομαι πραγματικά εσένα...
στο ολοκαίνουργιο πακέτο μου που φύλαγα
κι αν είπα πως σ'αγάπησα δεν ήταν ψέμα
κι αν πω πως σ'αγαπώ δε θά 'ναι,
κι αν είπα πως εμένα
ή πως εσένα μόνο ερωτεύτηκα
ποια θα είναι τα λόγια σου τελικά
πες μου! τα καθημαγμένα!
καθώς κατεβαίνει η φλόγα προς το κάψιμο του τέλους
θα έχω τόσο ζαλιστεί που θα είμαι ένα υγρό
κλατι πολύ ρευστό, απτό, καιόμενο, όχι αναίμακτο
τα λόγια σου τα τελικά τα πεινασμένα
ελευθερία φιλούι μου, ελευθερία

Αναφορικά

Είναι για μια βραδιά
πού μου ΄χες πει
πώς θ'αγαπιόμαστε;

τί μπορώ να πω
για τα περασμένα μας αισθήματα
για τις χαμένες μας λύπες
στα βαθιά γεράματα των μνήμων
-δεν είναι ακόμα λήθη, αλλά καλά οδεύουν
προς τα εκεί-

τι μπορώ να πω
για τα χαμένα μας αισθήματα
για τις καλές μας περασμένες λύπες

Γ.α.π.ρ

Θέλω ξανά να μπω στη φωτογραφία μας
το θάρρος να βρω
το κεφάλι μου να στρέψω προς το δικό σου
κι εκεί
στο δευτερόλεπτο της αθανασίας
ν'απαθανατίσω
κάτι πιο όμορφο από τη λύπη στα μάτια

Θάλασσα αλληγορική

Θάλασσα λίγο πιο κάτω,
μα χαλασμένα σαν να μου φαίνονται
τα κύματα, ο αφρός, η ορμή
οι σκοποί, όλα όλα όλα!
Γιατί όμως;
Γενική ακινησία βλέπω
και γιγάντιους βράχους και σχήματα
βοτσάλων ερωτικών προς τον ήλιο.

Τα γένια μιας μικρής αποκάλυψης βλέπω ακόμα.
Είναι ένα μικρό-μικρό καβούρι
σα βοτσαλάκι, τόσο δα, ασήμαντο θα έλεγες,

νά που όμως
αυτό συμπληρώνει την εικόνα
αυτής μου της αλληγορικής παραλίας
μιας παρηγορητικής θάλασσας που βλέπω
πλαγίως βαδίζοντας σαν τιποτένιος
ή απλώς σαν κάβουρας

ο κύριος (κύριος) κάβουρας
θα με φώναζες αλλιώς και άλλοτε.
Χαλασμένα τα πλοία, χαλασμένα τα σύννεφα
οι προθέσεις μας χαλασμένες

κι ωστόσο πώς ενώνουμε, πως τελειώνουμε αυτό το τοπίο, αυτό το απαίσιο τοπίο

μέσα ή έξω μας.

Χαλασμένο.

ξαπλώστρα

κάτσε κάτσε για να καταλάβω:
όταν είπες ότι περιμένεις
να έρθουν τα χειμερινά απογεύματα
για να απολαύσεις τον ήλιο
από το μπαλκόνι σου
αστειευόσουνα;

γιατί εγώ ήδη αγόρασα
χειμερινή ξαπλώστρα
με αδιάβροχα απογεύματα
κι ίσως ίσως ένα λανθάνον
φιλί στο μάγουλο

διαβήματα

μπαίνουν τα χείλη
διαγωνοποιώντας τον πόθο
στα άλλα χείλη
και παλεύεται εκεί πέρα
ο γνωστός
κόκκινος διαπραγματευτής
τα διαβήματα κάνει
ούτως ώστε να έρθουν
πιο κοντά
τα δύο σώματα
τα δύο μπλε σώματα
Η ζημιά και το πάθος
Θε μου