Εξ αιτίας σου αγάπησα

Εξ αιτίας σου αγάπησα.
Τι να κάνω;
Ενέπιπτες κάθε τόσο
στα όνειρά μου.
Τι να κάνω; Κάθε τόσο.
Ενέπιπτες. Στα όνειρα.
Κι επειδή είμαι φιλαλήθης
κι είναι επιτυχές να το ομολογείς,
λοιπόν,
είσαι ωραία σαν γυναίκα.
Υπτίως σε υμνώ δελφίνι.
Κι ο κάθε άλλος
ωραίος σαν άνδρας
είναι θεόρατο
να μην τον αγαπάς.
Χα χα ωραίος
σαν άνδρας.
Είναι.


δ.κ

Διπλό ουίσκι

Η ώρα είναι περασμένες δύο
(τα ξημερώματα)
έχω πιει όσο δεν πάει άλλο
- ο άλλος που κοιμάται
στον καθρέφτη μου
ή έστω στην απέναντι όχθη
είναι ίδιος με μένα -
δεν έχω δεκάρα τσακιστή
χρωστάω τρία νοίκια
έφαγα ξύλο αλύπητο
τις προάλλες
και η Τζέην
έχει πεθάνει
εδώ και κάτι μήνες.
Όχι δεν είμαι
ο Μπουκόφσκι
είμαι ο ανέμελος σωσίας του
που δεν γνώρισε ποτέ του
αλλά θα παρακάλαγε
να είχει.
Παρεμπιπτόντως δεν έχω
ιδέα πού κόβει το Χόλιγουντ
η Αγλαντζιά είναι ήσυχη
κι η εγκληματικότητα
του Λός Άντζελες
δεν υπάρχει
ούτε κατα διάνοια.
Κατά τα άλλα
όλα βαίνουν καλώς
η οροφή δεν στάζει
το κρεβάτι είναι στρωμμένο
κι εγώ δεν πεθαίνω της πείνας.

δ.κ

Τρία ευρώ ή ο θάνατος

Όταν, ένα κυριακάτικο απόγευμα, μου τηλεφώνησε ο αδερφός μου πως στην
αγορά - ποιου την αγορά; - πουλούσαν τρία ευρώ το βιβλίο, σηκώθηκα,
παράτησα τον τόμο και πήγα πως θα έμπαινα στο αμάξι, αλλά μετά
θυμήθηκα πως - κάποια άλλη ίσως Κυριακή - σ' έναν άγνωστο μάλλον
κήπο - δήθεν κι εκεί δεν πουλούν τρία φύλλα την χλωρότητα - πίσω από
τη δρύινη πόρτα - ώ Ίσενγκαρτ κι εσύ Ανόμιελ - στεκόταν ένα κούφιο
πτώμα, που αν και δε ρωτήσαμε ποτέ ποιου ήταν, διότι φοβόμασταν
εμείς οι περαστικοί τους μόνιμους (σαν τοίχοι θεριεύουν γρυλίζουν γνωματεύουν)
κατά πάσαν πιθανότητα - ή καλύτερα - σχεδόν σίγουρα
ήταν κι αυτός ο κάποιος ένας που πήγαινε στην αγορά για
τρία ευρώ το βιβλίο.


14.6.2015

Δ.Κ

Στο περιθώριο

ρουκέτες
σπασμωδικές
από έρωτα
φουσκάλες
φρόνιμες
φρενήρεις
φονικές
πονηρό
σιχαμερό
φιάσκο
ερωτικό


δ.κ

Ρες νον βέρμπα ή μην φοβάσαι την απόρριψη

Χ.Α

Μπήκες της πύλης

με όλο σου το κορμί

-δυο χέρια, δυο πόδια-

μάτια μύτη στόμα

δεν πρόλαβα να δω

στον τόπο τους είναι όμως

υποθέτω.

Έμπηξες μέσα το εξαίσιο

νεανικό κορμί σου

και με τη φανέλα της απλότητας

να τονίζει την αρρενωπή σου φύση

περπάτησες.

Ώ Χρήστο Χρήστο, 

είσαι βαθιά νυκτωμένος

αν νομίζεις ότι η φιλία κερδίζεται

με φράσεις όπως το

θα δούμε

ή το 

βλέπουμε.

Υπό κανονικές συνθήκες

θα σε είχα διαγράψει

από τα υπόψη μου, 

έχεις, εν τούτοις, κάτι

στη βεβαιότητα του εαυτού σου

που με ελκύει

να θέλω

να σε σαγηνέψω.

Για τους αιώνιος φίλους

για τις ηρωικές πράξεις

για το ακατάληπτο και το ακατάσχετο

υπόσχομαι

ενώπιον των λέξεών μου

πως θα σου είμαι

παντοτινός φίλος

όταν όλοι οι άλλοι

θα σε ξεγράψουν.

Μια συμβουλή πριν ξεχαστούν

τούτα εδώ τα ηλίθια λόγια:

(αυτά που κάποτε μου είπαν

κι εμένα):

Αντίσταση στην Παραίτηση.

δ.κ

 

Διαμαρτύρομαι εντόνως

Αποδημούν οι ευαισθησίες
τα φανταστικά τρέμουλα των χορευτών
εδώθεν και εκείθεν παραδίδουν
μαθήματα σιωπής
και η παράξενη όψη σου
εμφωλεύει στο αδίστακτο.

Έλεος! Από πότε άρχισες
να καπνίζεις και τα άστρα
φράττοντας έτσι
τη δυναστεία των ελεφάντων.

(Ώ λέοντες αφρικανικοί,
κάτω απ' του πρώτου σας έρωτα
το θάμπος,
ολοκληρώστε μου ετούτη την παγερή νύχτα
ετούτη την παγερή φράση
που σας εκλιπαρεί
για λίγη άγρια ζεστασιά).

Ενόσω περπατούσες
γύρω από τον κυκλικό κόμβο
του γαλαξία
ιδιόρυθμες εκπομπές πυροτεχνημάτων
εξανίσταντο
επί της ηβικής σου στάσης.

Πόσω μάλλον εγώ!
Πόσο περισσότερο να σε αντέξω;


δ.κ

Ευτυχία στο μπάνιο

μπήκα στο μπάνιο
και άνοιξα το νερό να τρέχει
ξεντύθηκα και μπήκα μέσα
στην μπανιέρα να λουστώ
σ' άκουσα που μπήκες
στο διαμέρισμα
άνοιξες την πόρτα
και φώναξες τ' όνομά μου
ανταπέδωσα το κάλεσμα
στο μπάνιο δηλώνοντάς σου πως είμαι
ήρθες
ξεντύθηκες
μπήκες
με φίλησες
σε φίλησα
και εκεί στην άκρη των φιλιών μας
κάναμε έρωτα
επί δύο αιώνες


δ.κ

Σχεδόν

Σχεδόν δεν γύρισα να σε κοιτάξω
που μπήκες μέσα. Κράτησα
τη δύσκολη αναπνοή
το βασικό όργανο της ζωής
το αποκαλούμενο "καρδία"
παλλόταν εις ρυθμόν φρενήρην
(ανάλογον ρυθμόν του τυμπάνου
παλλομένου γαλαξία)
ενώ του στομαχιού μου ο ισθμός
τεντώθηκε συρρικνώθηκε
σκοτώθηκε η λύπη μου
πώς μεγαλώνει πώς μεγαλώνεις
μέσα μου ακόμα μαχαιρώνεις
τα εύπλαστα τα εύχρηστα τα εύλογα.
Σχεδόν.

δ.κ

Εύθυμη παρουσία σκέψεων

Αφιππεύω μία σκέψη
στην πιατέλα των ονείρων.
Αμέσως κατρακυλά
πέφτουν ένας ήλιος ένα φεγγάρι
χάμω σπάει σαν
πορσελάνινος πολτός χειροκροτημάτων
χύνεται στην κλίνη του εκθαμβωτικού
ατόφια ολόφρεσκια ασημένια νεραϊδόσκονη
μαγικές πετάνε παντού πεταλούδες
αγαλματάκια παγωμένα ζωηρά ακίνητα
παιδιά που τρέχουν -πού τρέχουν-
μακριά από μεγάλους -άλλους-
στους κήπους του ύπνου
στους ύπνους του κήπου
πιτσιλίσματα από μπογιές απείρου
πατημασιές από ανήλικα κεριά
μικρά κεράκια μεγαλώνοντας τις θλίψεις
αλογάκια ξύλινα χαρωπά
λάρνακες λεμεσούς λευκωσίες
πάφους κερύνειες αμμοχώστους
δρομάκια δεντράκια
δαχτυλίδια πυρός
δαχτυλίδια ύδατος
περνώ από μέσα συντριβάνια νεράιδες τοκετοί
ονείρων ονείρων ονείρων

ποίημα χωρίς ανάσα.


δ.κ

Σαν να το προαισθανόμουν

Σαν να το προαισθανόμουν
που απόψε θα έμενα
δίχως έρωτα.
Έτσι. Απεγνωσμένος.

Βράδυ Σαββάτου.
Νύχτα και σ' αγαπώ.
Στο πιάνο
παγώνει η καρδιά
το αύριο.
Απόψε υπάρχει
μόνο η έκλειψη.

Στο ακούραστο
χαμόγελο της θλίψης
στην αντιβιοτική
ησυχία της μελαγχολίας
στον αθάνατο
έρωτα της μνήμης

μεγαλώνω.

δ.κ

Απ' όσα λίγα ξέρω

Απ' όσα λίγα ξέρω
κι απ' όσα λίγα αγάπησα
Εσένα δε σ' απάτησα
ούτε στιγμή.
Κι αν όντως σε συνάντησα
σε ακροθαλασσιά ή βράχους
ήτανε του μοιραίου μου λάθους
η πανσέληνος φυγή.

Απ' όσα λίγα ξέρω
κι απ' όσα λίγα αγάπησα
το λόγο μου τον κράτησα
για μια ζωή.
Φοβάμαι πως συμπάθησα
Τ' ονείρου μου την πλάνη
λευκό τριαντάφυλλο που θα μαράνει
αν έρθει σε αντιδιαστολή.

Απ' όσα λίγα ξέρω
κι απ' όσα λίγα αγάπησα
Ω πόσο το προσπάθησα
την τότε εποχή!
Τότε που έτρεμα μη διασπάθισα
το τελευταίο μου μύρο.
Μα τώρα που στον τάφο μου θα γείρω
Είναι ο έρωτας γλυκιά αμυχή.


δ.κ

Δάσος

Σηκώθηκα νύχτα να βρω ένα δάσος με λευκά δέντρα.
Απογειωμένος στην ψευδαίσθηση του ωραίου βρέθηκα
να κυνηγώ έναν θυσαυρό από κρίνα. Ώ πού εμπιστεύτηκα
την αθωότητα, ώ πού άφησα εκτεθιμένη την Ομορφιά,
ώ πώς ξέχασα να μιλήσω!


δ.κ

Ήχοι

Να ξεκλέψω προσπαθώ λέξεις απ' το πλήθος. Αν άκουγες μονάχα
ήχους απ' την αλλοτινή ζωή.
Ενόσω περπατούσαμε προς το πρωινό ξημέρωμα του ήλιου
από πίσω αντιλαλούσε ο απόηχος
των χαμένων μου ονείρων.

Σε υποκλέπτω ευθέως.

Προσπάθησε έστω να με αφηγηθείς
μια νύχτα στα υπόψη σου
ή τουλάχιστον
στα εγγόνια σου τις αναμνήσεις.
Κρυφίως...

δ.κ