Θλίψη των ματιών

λπ - mea amiculi libertas

Ακόμα σ' αγαπώ

το ίδιο αφόρητα.

Μιλήσαμε ξανά

ύστερα από 838

μέρες.

Έμαθα λίγα πράγματα

για σένα

διαπίστωσα με λύπη μου

πως ακόμα κουβαλάς

εκείνη τη θλίψη

των ματιών

που σε κάνει

να ξοδεύεις

τόσους αγγέλους

Σ' αγαπώ. 

δ.κ

Αμφίβολη γραμμή του οριζόντος

Στην αμφίβολη γραμμή του οριζόντος
εν μελαγχολία πλέω σιωπηλά
κι αν η καρδιά μου είναι θέμα όντως
μιας ατάραχης σιγής
πώς ν' αντέξω ο δυστυχής
των θυμήσεων τα δάκρυα πικρά.

Σαν καράβια που το πέλαγος ξεχνάει
μας εγγίζουν οι μέρες - ώ οι μέρες - του φωτός
όπου σείεται ο νους και τ΄ όνειρό μας πάει
σε ελπίδα αλαργινή
όπου τέλος θα γινή
η θλίψη των θολών νερών σαν εμετός.

Στην αμφίβολη γραμμή του οριζόντος
και στο άπειρον - το Άπειρον εκεί!
η καρδιά μου οφείλει πάει επειγόντως
ειδάλλως εν αβύσσω
στο κενό οπού θα σβύσω
το φιλί μου σα νεκρός θα κατοικεί.



δ.κ
 

Τα αιχμηρά (μου ανήκουν)

Παίρνεις μακριά
ό,τι ήθελες να πάρεις μακριά.
Για στάσου ένα λεπτό:
αυτό το τρυπάνι (για ακαδημαϊκούς σκοπούς)
μου ανήκει
κι αυτός ο κρητικός σουγιάς (ομοίως)
α! και το σετ των κουζινικων μαχαιριών
μαζί με τους δύο χαρτοκόπτες
- τα αιχμηρά τελοσπάντων - αυτά
μου ανήκουν.

Πώς νομίζεις τόσα χρόνια
αποκεφάλοζα τη μοναξιά μου.
(Κράτησε αν θέλεις
την αιχμηρή ελπίδα,
γι' αυτήν ούτε λόγος,
ακέφαλη κυκλοφορεί
ούτως ή άλλως -
και το μαξιλάρι κράτα)

δ.κ

Επιτραπέζιο άλας

Λοιπόν, σε ονομάζω άρωμα.
Σε κύβους εκδίδεσαι
σε κύβους σε ψάχνω.
Είσαι για μένα
ένα τετράγωνο θύραμα.

Κι επειδή εξακολουθείς να επιτυγχάνεις
στα όνειρα στους κήπους στο πορτοφόλι
κι επειδή - όντως -
μέσα στα μάτια σου καταιγίδες και έρημοι
διαπληκτίζονται διασκεδάζουν διαδίδονται
σε ονομάζω άλας. Επιτραπέζιο άλας.

(Κι ας μυρίζει τριγύρω
- λίαν εντόνως ομολογουμένως -
άρωμα βενζαλδεΰδης).


δ.κ

Τόλμημα

''η διαδρομή είναι δύσκολη κι είναι βαρειά η καρδιά μας'' Wuthering Heights

Δεν μπορεί να είναι
τόσο δύσκολη η διαδρομή.
Από χιόνι ή από έρημο
κι αν περάσουμε
θα φτάσουμε κάποτε
στην ακτή.

Διώξε μακριά
το σαπισμένο χρόνο.
Οι ώρες κυλούν σαν τον γοργό ποταμό.
Μα κι αν σταματήσαμε
στα μισά του δρόμου
δεν είναι από λιποψυχία και ανανδρία
αλλά από έκπληξη
πώς και φτάσαμε ακόμα
μέχρι εκεί.

Κι αν βγήκαμε από μνήμης
στην ακρογιαλιά
ποια η ανάγκη
να επιστρέψουμε;

Το πιο ανώφελο τέλος
η άρνηση.


δ.κ

Απογευματινό παράπονο

Κάτω η πόρτα ανοιχτή
και τα σεντόνια κρεμασμένα
(θά 'ναι θαρρώ Κυριακή).
Κάτω ο κήπος ανοιχτός
και τα λουλούδια νοτισμένα
(θά 'ναι θαρρώ ερωτικός).

Έξω στον κήπο ο νοσφιστής
παίρνει δικά μου άνθη
(θά 'ναι θαρρώ θηριοδαμαστής).
Έξω στον κήπο το όνειρο
είδε τη δύση κι εμαράνθη
(θά 'ναι θαρρώ επώδυνο).

δ.κ

Έρωτας

Μεγαλειωδώς υπάρχει.
Κινείται από όνειρο σε όνειρο
από πραγματικότητα σε πραγματικότητα.
Διαλύεται στην παρανόηση
υπονοείται σε κάθε συνεννόηση
περιλαμβάνει το χάος
στο χάος περιλαμβάνεται.
Υπόσχεται μέρα και ήλιο και φως
είναι νύχτα και σκοτάδι και κενό.
Προμηθεύεται καλωσόρισες από
ό,τι τον εγκαταλείπει
προμηθεύεται εγκαταλείψεις από
ό,τι τον καλωσορίζει.
Είναι δύναμη μαζί κι αδυναμία
είναι πόθος είναι πάθος
είναι
Έρωτας.


δ.κ

Τίποτα για μένα

Τίποτα για μένα μην αφήσεις,
ω θλιμμένε,
για σένα φύλαξε και την
τελευταία ελπίδα.
Τα λόγια μόνο τούτα κράτησε
ενός θεότρελου
ή απελπισμένου
και πριν το τέλος
θυμήσου με να χαρείς.
Αν μέχρι τότε δεν υπάρξω ακόμα
για σένα
στην παραίτηση δείξε αντίσταση
μικρέ δειλέ εαυτέ μου.

δ.κ

Εξ αιτίας σου αγάπησα

Εξ αιτίας σου αγάπησα.
Τι να κάνω;
Ενέπιπτες κάθε τόσο
στα όνειρά μου.
Τι να κάνω; Κάθε τόσο.
Ενέπιπτες. Στα όνειρα.
Κι επειδή είμαι φιλαλήθης
κι είναι επιτυχές να το ομολογείς,
λοιπόν,
είσαι ωραία σαν γυναίκα.
Υπτίως σε υμνώ δελφίνι.
Κι ο κάθε άλλος
ωραίος σαν άνδρας
είναι θεόρατο
να μην τον αγαπάς.
Χα χα ωραίος
σαν άνδρας.
Είναι.


δ.κ

Διπλό ουίσκι

Η ώρα είναι περασμένες δύο
(τα ξημερώματα)
έχω πιει όσο δεν πάει άλλο
- ο άλλος που κοιμάται
στον καθρέφτη μου
ή έστω στην απέναντι όχθη
είναι ίδιος με μένα -
δεν έχω δεκάρα τσακιστή
χρωστάω τρία νοίκια
έφαγα ξύλο αλύπητο
τις προάλλες
και η Τζέην
έχει πεθάνει
εδώ και κάτι μήνες.
Όχι δεν είμαι
ο Μπουκόφσκι
είμαι ο ανέμελος σωσίας του
που δεν γνώρισε ποτέ του
αλλά θα παρακάλαγε
να είχει.
Παρεμπιπτόντως δεν έχω
ιδέα πού κόβει το Χόλιγουντ
η Αγλαντζιά είναι ήσυχη
κι η εγκληματικότητα
του Λός Άντζελες
δεν υπάρχει
ούτε κατα διάνοια.
Κατά τα άλλα
όλα βαίνουν καλώς
η οροφή δεν στάζει
το κρεβάτι είναι στρωμμένο
κι εγώ δεν πεθαίνω της πείνας.

δ.κ

Τρία ευρώ ή ο θάνατος

Όταν, ένα κυριακάτικο απόγευμα, μου τηλεφώνησε ο αδερφός μου πως στην
αγορά - ποιου την αγορά; - πουλούσαν τρία ευρώ το βιβλίο, σηκώθηκα,
παράτησα τον τόμο και πήγα πως θα έμπαινα στο αμάξι, αλλά μετά
θυμήθηκα πως - κάποια άλλη ίσως Κυριακή - σ' έναν άγνωστο μάλλον
κήπο - δήθεν κι εκεί δεν πουλούν τρία φύλλα την χλωρότητα - πίσω από
τη δρύινη πόρτα - ώ Ίσενγκαρτ κι εσύ Ανόμιελ - στεκόταν ένα κούφιο
πτώμα, που αν και δε ρωτήσαμε ποτέ ποιου ήταν, διότι φοβόμασταν
εμείς οι περαστικοί τους μόνιμους (σαν τοίχοι θεριεύουν γρυλίζουν γνωματεύουν)
κατά πάσαν πιθανότητα - ή καλύτερα - σχεδόν σίγουρα
ήταν κι αυτός ο κάποιος ένας που πήγαινε στην αγορά για
τρία ευρώ το βιβλίο.


14.6.2015

Δ.Κ

Στο περιθώριο

ρουκέτες
σπασμωδικές
από έρωτα
φουσκάλες
φρόνιμες
φρενήρεις
φονικές
πονηρό
σιχαμερό
φιάσκο
ερωτικό


δ.κ

Ρες νον βέρμπα ή μην φοβάσαι την απόρριψη

Χ.Α

Μπήκες της πύλης

με όλο σου το κορμί

-δυο χέρια, δυο πόδια-

μάτια μύτη στόμα

δεν πρόλαβα να δω

στον τόπο τους είναι όμως

υποθέτω.

Έμπηξες μέσα το εξαίσιο

νεανικό κορμί σου

και με τη φανέλα της απλότητας

να τονίζει την αρρενωπή σου φύση

περπάτησες.

Ώ Χρήστο Χρήστο, 

είσαι βαθιά νυκτωμένος

αν νομίζεις ότι η φιλία κερδίζεται

με φράσεις όπως το

θα δούμε

ή το 

βλέπουμε.

Υπό κανονικές συνθήκες

θα σε είχα διαγράψει

από τα υπόψη μου, 

έχεις, εν τούτοις, κάτι

στη βεβαιότητα του εαυτού σου

που με ελκύει

να θέλω

να σε σαγηνέψω.

Για τους αιώνιος φίλους

για τις ηρωικές πράξεις

για το ακατάληπτο και το ακατάσχετο

υπόσχομαι

ενώπιον των λέξεών μου

πως θα σου είμαι

παντοτινός φίλος

όταν όλοι οι άλλοι

θα σε ξεγράψουν.

Μια συμβουλή πριν ξεχαστούν

τούτα εδώ τα ηλίθια λόγια:

(αυτά που κάποτε μου είπαν

κι εμένα):

Αντίσταση στην Παραίτηση.

δ.κ