Κάθομαι και κάθομαι

Κάθομαι και κάθομαι
μα κάθομαι σαν να μην κάθομαι.
Αν βαριέμαι λίγο σ' αγαπώ
αν πεθαίνω από λύπη
σ' αναζητώ απεγνωσμένα γιατί
δεν έχω πού να κρυφτώ αληθινά.
Στο κλάμα και στο δάκρυ στέγνωσαν
οι προηγούμενες μέρες.
Τώρα ή που δεν υπάρχουν άλλες
ή που στέρεψε η ρευστότητα.
Οπωσδήποτε πάντως ο ρουμπινστάιν
ήξερε να παίζει πολύ καλό πιάνο.
Ενώ εγώ προσπαθώ ακόμα να μάθω
απλά κομμάτια...
να γίνω.
Κάθομαι και κάθομαι σαν να
μην υπάρχω, γιατί
είτε υπάρχω είτε δεν υπάρχω
πάλι θα κάθομαι.
Κάθομαι και κάθομαι
κι αν δεν κάθομαι πάλι θα κάθομαι
γιατί λυπάμαι και βαριέμαι
και κλαίω και πεθαίνω και αγαπώ και δεν έχω και αναζητώ και ψάχνω και
θέλω και ζητώ
και ελπίζω και απελπίζω
και απελπίζομαι και δημιουργώ και νοιάζομαι
και προσέχω και υποχρεώνω και υποψιάζομαι
και βλέπω και νιώθω και αισθάνομαι
και γράφω και
σκέφτομαι και παίζω και μιλώ και γελώ
και αγαπώ και αγαπώ και αγαπώ.
Κάθομαι και κάθομαι
σαν να μην κάθομαι
γιατί εσύ πού βρίσκεσαι
δεν ξέρει να πει ούτε η πυθία.


Δ.Κ

Σχέση μονόλεπτη

Θέλω να μου υποσχεθείς
πως θα θυσίαζες δυό
μονόλεπτα χείλη
αν σου χάριζα

ό,τι ποθούσες.

Κατάρρευση

δοκίμασα
όμορφες να μεγαλώσω λέξεις μέσα μου
όμοιες με του πηγαίου την επιδερμίδα
και δεν μπορώ να πω πως απέτυχα
μα είναι που ήρθε του αναλογισμού
η ώρα κι είναι τόσο λίγες
για αναμέτρηση


δ.κ

Όμορφη λιτανεία ματιών

Μια όμορφη λιτανεία των ματιών σου
που ακολούθησα σήμερα
μ' έβγαλε έξω απ' το συμπέρασμα πως
είσαι από νούφαρα φτιαγμένη.

Προσπάθησα όσο μπορούσα
ευθυτενής να κόψω το κοτσάνι της εντύπωσής μου
μα ήταν φαίνεται κι αυτό καμωμένο
από ατσάλινης κατασκευής λουλούδι.

Κι έμεινα έτσι με τό 'να κουκούτσι
του παράξενου στο στόμα
και τ' άλλο

πού θα πάει θα το βρω
και θα το αγκιστρώσω τότε
καλά στην πλώρη των χειλιών σου.


Δ.Κ

Καλωσόρισμα

Καθώς σπάζουν οι τοκετοί της μέρας
και βγαίνουν από τη μήτρα του καινούργιου
το φως και η ζωντάνια
μέσα απ΄τα υγρά των ωδίνων
κυοφορείται της Ηούς η ανθοφορία
καθώς κολυμπάει η ανάμνηση του χθες
στον ομφαλό του σήμερα
και με καρδιοκτύπι τρέφεται
καθώς ακόμη βογγάει ο πόθος για σύσπαση
μυικών ορών
και την ίδια ώρα με τα σωληνάρια
και τ' αποστειρωμένα αιμοφόρα βραβεία
καθώς ξεπροβάλλει το γιγαντιαίο αναβράζον δισκίο
στο ποτήρι τ' ουρανού
και βγαίνουν από μέσα οι αχτίδες σαν αχτίδες
εκείνη λοιπόν τη στιγμή
εγώ κοιμάμαι.


Δ.Κ

Στην ξαπλώστρα του μαγεμένου ύπνου

Ωραία γυμνή πράσινη σαν ρίζα
στην παραλία άκουσες πως μιλούν για κύματα
και στάθηκες κει πέρα
ν'αρπάξεις το πρώτο τους γράμμα.

Το κορμί το λαξεμένο σαν την πέτρα του έρωτα
σαλεύει μες στην άμορφη άμμο
κι εγώ, ω εγώ ο ανόητος, πλασμένη από νούφαρα,
ήρθα και ξάπλωσα τον ίσκιο μου από πάνω σου.

Μαλλιά του ύπνου έχεις, και νύχια και γλώσσα
φτιαγμένα από το μάγμα της ηδονής.
Και χείλια πιο καυτά κι από την θερμάστρα του ήλιου

- τα πόδια σου σαν άνοιξη υπόσχονται
την κίνηση, την ενέργεια, τη δύναμη
κι οι εραστές του γιαλού μας περιμένουν ωραίους.

(σντ46πν)
Δ.Κ

Σονέττο τριάντα οκτώ

Ο καταρράκτης της πόλης τάζει λιοντάρια
στους κάτοικούς της. Στους δρόμους
επιπλέουν σκουλήκια οι τρίλιες των δέντρων
οι λάκκοι αφρίζουν σαν το πιάνο του μεσημεριού.

Εκεί έξω στην θύελλα των εαρινών κοριτσιών
οι φούστες, τα πιατικά, οι εωθινές αφέλειες
σαν τις εφηλίδες των εφήβων σπηριάζουν
στο πρόσωπο, στα δόντια, στις μύτες των ποδιών.

Ο εχίνος, η έχιδνα, ο εωσφόρος κι ο έωλος
όλα αρχίζουν από έψιλον. Ως το κόκκινο
του λυκαυγούς ή της αμφιλύκης το ροζ

ως το πράσινο των μπαγιάτικων χειμώνων
και το ξανθό της φρίκης των σταχυών
ως τη φυλλωσιά της ευτυχίας υπάρχουμε.


Δ.Κ

Ωραιοζήλη

Πέταξες ένα ωραίο ηλιοτρόπιο
υπεκφυγής κι εξαφανίστηκες.
Ανθόσπαρτο κοχύλι στην ράχη γοργόνας
έξαλλος ο ήλιος υποπτευόταν το φεγγάρι
για δολοπλοκίες φωτός.
Αντιφεγγίσματα Κυκλώπων και απόμακρων
Αιγαίων. Στην άγκυρα του βυθού γκαστρώθηκαν
οι φυσαλίδες ωκεανούς. Ως την επιφάνεια
ακομα συζητάνε τον ήλιο, ως το ακροτήρι
της υπόσχεσης για ιπτάμενους υδρατμούς αιθέρες.
Πράσινα φύκια αποτυπωμάτων φέρανε οι γοργόνες
και κάτω από την ήπια αφή, κάτω από το
άδοξο, αλίμονο, τέλος της εξάτμισης
κειτόταν ο ήλιος.


Δ.Κ

Λόγω έκπνοω

Μας είπαν πεθαμένους, μας είπαν ποιητές
σε κάτι ξέπνοα ρίγη αποθεμάτων
σταμάτησαν οι λέξεις - σταμάτησαν δεν μας ακολουθούν πια.
Όμως έτσι που μας απέρριψαν, έτσι που αδίκως μας απέρριψαν
επιδεικνύοντας ιδανική αντοχή
προέκυψε η επαλήθευσή μας, σωτήρας νυν απολύεις.
 Απέδειξαν πλέον μαθηματικώς οι φράσεις
πόσο ερωτικά λίγες είναι χωρίς την έκλυτη ζωή
που τους προσφέρει η τύχη της αμετροέπειάς μας.
Τυροπιτάκια, ανελέητες πιρουνιές φτώχιας,  πομπώδεις νύξεις, έλαια
αρωματικά και μή, σαρκικές λιχουδιές απολαύσεων,
ενδοφλέβιες μαρτυρίες απόγνωσης, πειναλέες γαργάρες αβεβαίου και αορίστου.

Σε δοξάζω αβέβαιο, που με την τόση σου αβεβαιότητα
μας βεβαιώνεις πως τίποτα
δεν είναι βέβαιο

και βέβαια, λόγια ιπτάμενα πουλιά χαμένα ουρανοί φλόγες
απίθανα φλερόβια και αποδείξεις νωχελικά πλασμένων ιδιοσυγκαρσιών
κρετίνοι και πλανόδιοι πωλητές απείρου
χλευαστικά σχόλια εκμηδένισης του λίγου και του πολύ
νύχτα νυχτοπούλια χαμοπούλια αερόβιες δυνάμεις! Όλα, όλα!

Βαθιά μηνιγγίτιδα, πληγωμένη κατάστηθα. Κράσπεδα, κραιπάλες, κρεμάλες.
Ύδωρ, φάος, λύχνος. Άγγελοι, δωρητές ανεμόνων και μόνων.
Φευγαλεα φεύ, φευγαλέα αλίμονο.

Μα υπήρξε κάποτε και μια εποχή
που θα μας έλεγαν απλά φρενοβλαβείς
-τώρα προτιμούν το πιο εκλεπτυσμένο
ποιητές.

Συνομιλία στο βάζο

Κι ύστερα πέθαναν όλοι
ακόμα και τα στεφάνια έξω στον κήπο
που είχε φέρει μια νύχτα ο θείος Πολ.
Στο βάζο είχαν μείνει μερικά φιλιά δικά σου
και δεν ήξερα τι να τα κάνω. (Λεκέδες που δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν).
Τους ζήτησα τη διεύθυνσή σου να μου πουν
μα αρνήθηκαν κατηγορηματικώς. Εκεί να μείνετε
τ'απείλησα, να μαρανθείτε.
Πως μ' αποκρίθηκαν, τι απανθρωπιές εκ μέρους σου
χθες όλη τη νύχτα τα ζητούσα και τώρα άποτα
ξερά, χωρίς το λάλον ύδωρ τα αφήνω;
Δεν με νοιάζει τους απάντησα, σάστισαν, λιγοψύχησαν.
Τέλος με επιφυλακτικότητα αποκαρδιωμένα μου σύστησαν
την όψη σου. Μπα, είπα, μπαγιάτικα θά 'ναι
τα ψέματα που μου πουλούν, υπαινιγμοί του άλλου κόσμου,
δε γίνεται να έχεις τόσο υπερουράνια μορφή αγγέλου.
Ταρακουνήθηκα ραγδαίως.
Γι' αυτό σας λέω,
σε περίπτωση σεισμού φορέστε
υποδαπέδια χείλη.


Δ.Κ

χειρόγραφο

ύστερα μείναμε οι δυό μας
δεν ξέραμε να απορούμε -δεν ξέραμε
καλά-καλά να διαβάζουμε τις ημερομηνίες
1913 μπορεί και 1987 μπορεί και άλλοτε
δεν απορήσαμε που υπήρξαμε
ούτε γιατί τη δεδομένη στιγμή σαν το
τύμπανο ενός αγγέλου ακούγαμε μαζί
τη μελωδία του ήλιου
δεν απορήσαμε πως θα χαθούμε
στην εκρηκτική αιωνιότητα γιατί
και πως θα περάσουν μέρες
-κι ίσως να μην μας θυμηθεί
ποτέ κανείς και για πάντα πλέον
να ξεχαστούμε -
δεν απορούσαμε
μονάχα επιμέναμε στην ίδια φράουλα
του έρωτά μας
δε λογαριάζαμε αν από ενός τσαμπιού
σταφύλι περίσσευε ή χάνονταν
μια ρώγα ποθητή.

δ.κ

Αναπότρεπτο

Όλα έδειχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.

Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πίοτερο την ανάμνηση

παρά το ίδιο μας το κορμί. Κι όμως δε θέλαμε να το 

πιστέψουμε, 

επιμέναμε. Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνου

με όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες

και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδυ σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά

κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω

και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό, σαν ένας τάφος

που ζητάει τον νεκρό του, 

και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ

καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα, 

έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα, 

καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα

ξένοι.

Τάσος Λειβαδίτης 

Συνήχηση αισθήσεων

Τη νύχτα γίνονται πιο ωραία
τα ποιήματα. Αλλάζουν όψη,
αλλάζουν φορεσιά ρούχα.
Απογυμνώνονται μα μένει
μια μόνο μαγεία.

Τη νύχτα τα ποίηματα
γίνονται πιο ωραία.
Νύχτα.
Ποιήματα.
Ωραία.

Φταίει που λείπει η προδοσία
φταίει που λείπει το φως.


Δ.Κ