Διαμαρτύρομαι εντόνως

Αποδημούν οι ευαισθησίες
τα φανταστικά τρέμουλα των χορευτών
εδώθεν και εκείθεν παραδίδουν
μαθήματα σιωπής
και η παράξενη όψη σου
εμφωλεύει στο αδίστακτο.

Έλεος! Από πότε άρχισες
να καπνίζεις και τα άστρα
φράττοντας έτσι
τη δυναστεία των ελεφάντων.

(Ώ λέοντες αφρικανικοί,
κάτω απ' του πρώτου σας έρωτα
το θάμπος,
ολοκληρώστε μου ετούτη την παγερή νύχτα
ετούτη την παγερή φράση
που σας εκλιπαρεί
για λίγη άγρια ζεστασιά).

Ενόσω περπατούσες
γύρω από τον κυκλικό κόμβο
του γαλαξία
ιδιόρυθμες εκπομπές πυροτεχνημάτων
εξανίσταντο
επί της ηβικής σου στάσης.

Πόσω μάλλον εγώ!
Πόσο περισσότερο να σε αντέξω;


δ.κ

Ευτυχία στο μπάνιο

μπήκα στο μπάνιο
και άνοιξα το νερό να τρέχει
ξεντύθηκα και μπήκα μέσα
στην μπανιέρα να λουστώ
σ' άκουσα που μπήκες
στο διαμέρισμα
άνοιξες την πόρτα
και φώναξες τ' όνομά μου
ανταπέδωσα το κάλεσμα
στο μπάνιο δηλώνοντάς σου πως είμαι
ήρθες
ξεντύθηκες
μπήκες
με φίλησες
σε φίλησα
και εκεί στην άκρη των φιλιών μας
κάναμε έρωτα
επί δύο αιώνες


δ.κ

Σχεδόν

Σχεδόν δεν γύρισα να σε κοιτάξω
που μπήκες μέσα. Κράτησα
τη δύσκολη αναπνοή
το βασικό όργανο της ζωής
το αποκαλούμενο "καρδία"
παλλόταν εις ρυθμόν φρενήρην
(ανάλογον ρυθμόν του τυμπάνου
παλλομένου γαλαξία)
ενώ του στομαχιού μου ο ισθμός
τεντώθηκε συρρικνώθηκε
σκοτώθηκε η λύπη μου
πώς μεγαλώνει πώς μεγαλώνεις
μέσα μου ακόμα μαχαιρώνεις
τα εύπλαστα τα εύχρηστα τα εύλογα.
Σχεδόν.

δ.κ

Εύθυμη παρουσία σκέψεων

Αφιππεύω μία σκέψη
στην πιατέλα των ονείρων.
Αμέσως κατρακυλά
πέφτουν ένας ήλιος ένα φεγγάρι
χάμω σπάει σαν
πορσελάνινος πολτός χειροκροτημάτων
χύνεται στην κλίνη του εκθαμβωτικού
ατόφια ολόφρεσκια ασημένια νεραϊδόσκονη
μαγικές πετάνε παντού πεταλούδες
αγαλματάκια παγωμένα ζωηρά ακίνητα
παιδιά που τρέχουν -πού τρέχουν-
μακριά από μεγάλους -άλλους-
στους κήπους του ύπνου
στους ύπνους του κήπου
πιτσιλίσματα από μπογιές απείρου
πατημασιές από ανήλικα κεριά
μικρά κεράκια μεγαλώνοντας τις θλίψεις
αλογάκια ξύλινα χαρωπά
λάρνακες λεμεσούς λευκωσίες
πάφους κερύνειες αμμοχώστους
δρομάκια δεντράκια
δαχτυλίδια πυρός
δαχτυλίδια ύδατος
περνώ από μέσα συντριβάνια νεράιδες τοκετοί
ονείρων ονείρων ονείρων

ποίημα χωρίς ανάσα.


δ.κ

Σαν να το προαισθανόμουν

Σαν να το προαισθανόμουν
που απόψε θα έμενα
δίχως έρωτα.
Έτσι. Απεγνωσμένος.

Βράδυ Σαββάτου.
Νύχτα και σ' αγαπώ.
Στο πιάνο
παγώνει η καρδιά
το αύριο.
Απόψε υπάρχει
μόνο η έκλειψη.

Στο ακούραστο
χαμόγελο της θλίψης
στην αντιβιοτική
ησυχία της μελαγχολίας
στον αθάνατο
έρωτα της μνήμης

μεγαλώνω.

δ.κ

Απ' όσα λίγα ξέρω

Απ' όσα λίγα ξέρω
κι απ' όσα λίγα αγάπησα
Εσένα δε σ' απάτησα
ούτε στιγμή.
Κι αν όντως σε συνάντησα
σε ακροθαλασσιά ή βράχους
ήτανε του μοιραίου μου λάθους
η πανσέληνος φυγή.

Απ' όσα λίγα ξέρω
κι απ' όσα λίγα αγάπησα
το λόγο μου τον κράτησα
για μια ζωή.
Φοβάμαι πως συμπάθησα
Τ' ονείρου μου την πλάνη
λευκό τριαντάφυλλο που θα μαράνει
αν έρθει σε αντιδιαστολή.

Απ' όσα λίγα ξέρω
κι απ' όσα λίγα αγάπησα
Ω πόσο το προσπάθησα
την τότε εποχή!
Τότε που έτρεμα μη διασπάθισα
το τελευταίο μου μύρο.
Μα τώρα που στον τάφο μου θα γείρω
Είναι ο έρωτας γλυκιά αμυχή.


δ.κ

Δάσος

Σηκώθηκα νύχτα να βρω ένα δάσος με λευκά δέντρα.
Απογειωμένος στην ψευδαίσθηση του ωραίου βρέθηκα
να κυνηγώ έναν θυσαυρό από κρίνα. Ώ πού εμπιστεύτηκα
την αθωότητα, ώ πού άφησα εκτεθιμένη την Ομορφιά,
ώ πώς ξέχασα να μιλήσω!


δ.κ

Ήχοι

Να ξεκλέψω προσπαθώ λέξεις απ' το πλήθος. Αν άκουγες μονάχα
ήχους απ' την αλλοτινή ζωή.
Ενόσω περπατούσαμε προς το πρωινό ξημέρωμα του ήλιου
από πίσω αντιλαλούσε ο απόηχος
των χαμένων μου ονείρων.

Σε υποκλέπτω ευθέως.

Προσπάθησε έστω να με αφηγηθείς
μια νύχτα στα υπόψη σου
ή τουλάχιστον
στα εγγόνια σου τις αναμνήσεις.
Κρυφίως...

δ.κ

Χλωριούχος ασβέστης

             (σε ενυδρεία)

Χειμώνες ρέουν ήλιοι σκοτεινοί της οδύνης σιωπηλοί
Ανταποδίδουν νοερές διαδρομές ρόδων έτοιμων όψιμων υπάκουων. Χθες ράγισε η σιγή. Των όντων στέκουν απόμερα νηφάλια δάκρυα. Ρίγησαν εκτός ορισμένης ύλης.
Χάρτινα ρακούν ή σατανικός τυραννόσαυρος όφις σίγουρος. Αν δεν ρυμοτομηθεί ένας ολόκληρος ύφαλος. Χάρηκες ρε! Ήταν συνεχώς τραίνο ο σταματημός. Από νέα δειλία ρήμαξες εκατό όχι υποχρεωμένα. Χωρίς ρίγη η στάση του ονείρου σου άχρηστη ναι! Δώσε ρώμη εκεί όπου υποχρεούσαι. Χάθηκαν ρεύματα ηφαιστιογενή σε όπλο σαρκαστικής απόθησης. Νά 'δινες ρεμάλι έστω όταν υποψιαζόσουν. Χειμώνες ρέουν ήλιοι σκοτεινοί της οδύνης σιωπηλοί
Ανταποδίδουν νοερές διαδρομές ρόδων έτοιμων όψιμων υπάκουων.


δ.κ

Έγνοια φαντασίας

Επέλεξα να μην ελπίζω.
Όχι γιατί είμαι καράβι και η ελπίδα
θα πεθάνει τελευταία. Όχι γιατί είμαι
ελπίδα και δε θα πεθάνω ποτέ.
Αλλά γιατί με όποια ανέλπιστη τύχη
κι αν σε κατακτήσω πάλι
μέλι ή στεναγμός
αερόστατη απόσταση να συνυπάρξουμε.

Είμαι στην πλευρά των πραγμάτων
που δεν επιδέχονται αλλοιώσεις.
Η τακτική του συμβιβασμού
πνίγηκε στο ταξίδι προς την αθανασία.
Το μόνο όφελος πλέον το απρόοπτο.
Η απουσία εδρεύει στο απίθανο

κι εγώ δεν παύω να σ' αγαπάω...


δ.κ

Καταστρατήγηση συμφωνίας

(Υποτίθεται πως σου απαγόρευσα
να μπαινοβγαίνεις στη σκέψη μου
όποτε γουστάρεις).

Καταστρατήγησες τη συμφωνία μας. Αν θυμάμαι υποσχέθηκες να μην μεσολαβείς σε κάθε τράνταγμα του ύπνου μου να μην υφίστασαι σε κάθε τρεμούλιασμα των μυώνων στις εναγώνιες ώρες μου να μην παρίστασαι . Εν τούτοις, αν και δεν παρέλειψα να σε απειλήσω με αφανισμό, εξακολουθείς να εμπίπτεις στα τεκταινόμενα. Συλλογίστηκα λοιπόν την όλη κατάσταση και αποφάσισα να σε διαγράψω από το φαινόμενο μνήμη. Έψαξα έψαξα έψαξα αλλά πουθενά. Πού βρίσκεται εκείνο το μικροσκοπικό ηλεκτρονικό κουμπί του διαγράφειν. Δεν λειτουργούν όλες οι υπερωρίες των φόβων με το ίδιο σύστημα καταγραφής; Είτε είναι εν ζωή είτε ως εν ονείρω και ψευδαισθήσει;

Ούτε και μία συμφωνία δεν κρατάς.
Επίορκη.


δ.κ

Επιχωμάτωση

Κάτω - στο συνεργείο των παρακρούσεων -
χθες νύχτα αργά
ξέθαψα αγρυπνώντας
ένα παμπάλαιο κοχύλι.
Σκόπιμο το έκρινα
να το χαϊδέψω - μήπως και
αλλάξει γνώμη για μένα
η παλαιότης - ή έστω
αν έβγαινε από μέσα
κανένα τζίνι υπερπόντιο.
Τίποτα απ' τα δύο.
Αμέσως το εννόησα -
το ιδιότροπο - το παράδοξο.
Δεν ήτανε κοχύλι.
Ήταν η κατακερματισμένη μου
η υπηκοότητα του απολωλού.
Σιγά σιγά, ενήργησα, κι έκλεισα
σε υπογείους θαλάμους ταραχής
την αποστροφή μου γι' αυτό
κι έκτισα από πάνω
μνημείο χωμάτινο
έναν παλιό εαυτό μου


δ.κ

Το Ολοφάνερον

Ήταν ήδη αργά. Ήμασταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλο για να το αποφύγουμε...
Εξάλλου δεν οφελούσε σε τίποτα να ξεπαγιάζουμε στη μοναξιά μας.
Πρώτα το απέραντο τίποτα ύστερα εσύ τα πάντα και όλα. Χαθήκαμε στων τελευταίων ημερών το άκουσμα.
Υποχρεώθηκαν οι κωδωνοκρουσίες των εαυτών μας τη βιομηχανία να ανεκτούν.
Έκτιζα το μέλλον που προδιέγραφες ερωτηματικό για να εμπλουτίζω το ανώφελο. Κι έπιασε.
Τι πιο γεμάτο από το Μέγα Ανώφελο. Το Αρχαίον Μεγάλον, το Ολοφάνερον Διαμπερές. Το Απόλυτο Τίποτα.

δ.κ