δε φεύγει

βάζω ένα στρατό
να κυνηγήσει το ξημέρωμα
και με βρίσκω να κλαίω
μπροστά στο μαξιλάρι και το λυκαυγές
"πότε θα με πάρεις μαζί σου";
ρώτησε η νύχτα το ξημέρωμα
κι αυτό της απάντησε
"όταν πάψεις να γκρινιάζεις"
κι όταν μάθεις να συνάγεις
τους σφετεριστές σου
προσθέτω εγώ
οπότε με βρίσκω
σε μια ιδιόμορφη κατάσταση
παράξενη για τα γούστα των κυνικών
κι έτσι ψάχνω λογική
σ'όλη αυτή την παράνοια των οιωνών
των καλών οιωνών και της καλής προαίρεσης
προαιρετικά σε χαϊδεύω προαιρετικά
κι όταν μάθω πώς ξυπνάμε χαρούμενοι
ώ τότε θα σε αγγίξω με τη μεγαλύτερη
ευτυχία του κόσμο
μέχρι τότε νύκτα
μην γαβγίζεις στο ξημέρωμα
δε φεύγει

αργά ή γρήγορα

ίσως να κέρδισα λίγο

από το πανάρχαιο θέλω

ακουμπώντας σε

στα σίγουρα πάντως

όλοι θα πεθάνουμε

έτσι κι αλλιώς

γι'αυτό

αργά ή γρήγορα

και πολύ επίμονα

θα 'ρθεις σε μένα

θα 'ρθω σε σένα

εγώ ή εσύ

(καμία σημασία)

είναι ίσως-μάλλον

αναπόφευκτο

lasciate ogni speranza

αυτόματα

voi ch'entrare

κι ύστερα

με καθησύχασες πως

μ'αγαπούν

και τα περι-

στέρια και οι

μπιγκόνιες που

άφησες ανοικτές

στο συρτάρι να

κρέμονται

σαν ένα κόλπο

(από τα κόλπα μας)

για να σε ξαναβρώ

σ'αυτόν τον κόσμο 

ή τον άλλο

μίζερος κόσμος

μίζερο τέλος

γέλασες.

Σκοτεινό δωμάτιο

Θάβω το τσιγάρο μου.
Θάβω τη θλίψη μου;
Μπαίνω σ'ένα δωμάτιο
- χωρίς παράθυρα -
και σε φιλώ.
Στην άκρη των χειλιών σου
(στεγνών ή ξεραμένων)
αφήνω ένα λουλούδι.
Το παίρνεις και το θάβεις
δίπλ'ακριβώς από τα τσιγάρα μου.
Τι σημαίνουν όλ'αυτά;
Σε ξαναφιλώ.
Σε δωμάτιο σκοτεινό
αυτή τη φορά
και μιλώ σου:
"Πάμε".
Σου έτεινα προσέγγιση
με άφησες
σου έδωσα το χέρι μου
τρεμουλιαστά το πήρες.
Θάβω το τσιγάρο μου αναμμένο.
Ανοίγω την πόρτα κι τί να δώ;
Δύο τσιγάρα κι ένα λουλούδι
με χαιρετούν.
Φιλώ σε ξανά.
Ξανά σε φιλώ
στον τοίχο ακουμπώ
τα μάτια μου,
ξυλοφωνίζωμ σε καλώ,
η πλάτη μου το στήθος μου τα πόδια
αισθάνονται.
Αισθάνονταί σε!

Καλύψου. Μη σκάβεις.
Όχι βαθειά.
Σ'ένα δωμάτια σ'ένα σοκάκι
ποιός νοιάζεται.
Σημασία έχει πώς πήρα
τα χείλη σου.
Και τά 'βαλα στην τσέπη
των δικών μου, Αχ ναί!
Καταστρέφω το μυστήριο.
Σίγουρο μέλλον ποιό μέλλον.
Μέλον. Ακτινίδιο σώμα.
Ασυγκράτητο σγουρό φοβερό
μαραμένο ανανεομένο
το μυστήριο της αγάπης
μέσα σε δύο σώματα
μέσα σε δύο μοναξιές
πώς ακούγομαι πώς στ'αφτιά σου
πώς θα ήθελα να μας δω
με άλλα μάτια να φιλιόμαστε
γρασίδι και δωμάτιο
με ή χωρίς φιλί
με ή χωρίς πόρτα
είναι αρκετό;
Είναι αρκετό το ποτέ;
Το ναι; Ένα καλοκαίρι;
Ένα γιατί.
Θάβω το τσιγάρο μου;
Θάβω τη θλίψη μου.
Μπαίνω σ'ένα φιλί σου
και μ'ανακαλύπτω
σ'ένα δωμάτιο
κλειστό και κλειδωμένο.
Αγαπημένο. (Ίσως η αγάπης μας) σ'αγαπώ.



Δημήτρης Κατσούρης
αν το διαβάσεις

Κάτι ανάλογο ή Φράκταλ

Σε κάποια μέρη, σε κάποιες γειτονιές
ο ήλιος μπαίνει από μικρές τρύπες
στροβιλίζεται μες στη σκόνη
ακολουθείται από παρεξηγημένες έννοιες
όπως αυτές του δάσους, των ορίων
ή και των αυταπόδεικτων.

Έτσι όταν κοιτάζεις ψηλά προσεκτικά
είναι σαν να βλέπεις δυο από αυτούς
να τρέχουν σε ένα βάλτο ή σε μια λίμνη
να φωνάζουν πως είναι τόσο χαρούμενοι όσο ποτέ
ή όσο τα δέντρα και τα βελανίδια
κι είναι τελικά σαν να βλέπεις πως όλα δουλεύουν ρολόι.

Παράλληλα όμως ακούν πώς μιλάει ο κούκος,
βλέπετε κι εσείς πως τίποτα δε δουλεύει αέναα
κι καταλαβαίνουμε - εμείς κι αν καταλαβαίνουμε -
πως μερικά πράγματα είναι καλύτερα να μην τα ξεστομίζεις ποτέ.
Οπότε ή αυτός κάνει λάθος ή εσύ.
Εγώ, πάντως, αποκλείεται.

έστω για πλάκα

 even in jest

έστω για πλάκα
πες "μ'αγαπάς";
έστω για πλάκα
πες "σ'αγαπώ"!
έστω για πλάκα
πες πως μ'αγαπάς
πες πως με συμπαθάς
πες πως θα πήγαινες μαζί μου
έστω για πλάκα
κάνε με να αισθανθώ λίγο
πιο χαρούμενος απ'ό,τι
δεν είμαι τώρα
έστω για πλάκα
μην κάνεις πλάκες μαζί μου
κι έστω για πλάκα
έστω για μια φορά
κοίταξέ με στα μάτια
κι όπως στα όνειρά μου
(ναι, εντάξει, έστω για πλάκα)

φίλα με σφιχτά
και πες
Διάολε Σ'Αγαπώ!

Είκοσι χρόνια ήταν χθες

Είκοσι χρόνια ήταν χθες, και χθες ήταν μόλις νωρίτερα αυτό το πρωί, και το πρωί φαινόταν έτη φωτός μακριά.
"Είμαι σαν εσένα", είπε αυτός. "Θυμάμαι τα πάντα".
Σταμάτησα για ένα δευτερόλεπτο. Αν θυμάσαι τα πάντα, ήθελα να πω, κι αν είσαι πράγματι σαν εμένα, τότε, πριν να φύγεις αύριο, ή όταν θα είσαι μόλις έτοιμος να κλείσεις την πόρτα του ταξί και θα έχεις ήδη πει αντίο σε όλους τους άλλους και δεν έχει μείνει ένα πράγμα να πεις σ'αυτή τη ζωή, τότε, μόνο γι'αυτή τη φορά, έστω για πλάκα, ή σαν δεύτερη σκέψη, γύρνα σε μένα, που θα σήμαινε τα πάντα σε μένα όταν ήμασταν μαζί, και, όπως έκανες πίσω τότε, κοίταξέ με στο πρόσωπο, κράτησε το βλέμμα μου, και φώναξέ με με το όνομά σου. 
Α.Α

Σε μια στιγμή

"Αυτό εδώ το μέρος δεν είναι κατάλληλο για μια θεά".
Εκείνη γύρισε το κεφάλι κι είδε, δυο πιθαμές από τα μάτια της, τ' άλλα παγωμένα μάτια, το μπλαβί πρόσωπο, τα παγωμένα από το φόβο χείλια, έτσι ακριβώς όπως τα είχε δει στην ολονυχτία, όταν για πρώτη φορά εκείνος βρέθηκε τόσο κοντά της, με τη διαφορά μόνο πως τώρα δεν ένιωσε τη ταραχή του έρωτα, αλλά την άβυσσο της απογοήτευσης. Σε μια στιγμή αποκαλύφτηκε μέσα της ολόκληρο το μέγεθος του ίδιου της του λάθους κι αναρωτήθηκε κατατρομαγμένη πώς είχε μπορέσει να κρατήσει κρυφά, τόσο καιρό και με τόση δύναμη, τέτοια χίμαιρα μες στην καρδιά της. Μόλις που πρόλαβε να σκεφτεί: "Θεέ μου, ο καημένος!"

Γ.Γ.Μ

lequel vault mieulx parler ou mourir

M.N 

που με κοιτάζεις έτσι αθόρυβα

με το ποτό και το τσιγάρο στα χείλη

κι ουρλιάζουν τα πάντα γύρω

που με κοιτάζει έτσι

πεθαίνω.

σαν νά 'χει λύπη κυριεύσει

(το ποίημα τούτο;

τη σκηνή ετούτη;)

(το βλέμμα σου)

και σαν νά 'χεις αφεθεί

οι ήχοι οι αλλοτινοί να πουν

αυτά που σκέφτεσαι αυτά που νομίζεις

αυτών που αγαπάς

τα μοιρολόγια

που με κοιτάζεις είναι και πεθαίνω

μ' ένα τραγούδι των έιτυς 

κι ένα ξυλόφωνο

τον τρόπο μου αγαπώ

τον τρόπο σου

και των δυο μας.

Παραληρηματικό

Αποφασίζω να σε ψάξω
κι είσαι ήδη κρυμμένη στο μυστικό:
δεν υπάρχουν άλλες φυλακές που να μπορούν
πλέον να με φυλακίσουν
- μόνο μία έχει μείνει -
κι είναι η δικιά σου η κλημεντίνη!

Σ' την ανοίγω σαν ρώγα ή σαν κλάσμα
δεν είναι πορτοκάλι δεν είναι μανταρίνι
το στόμα σου
είναι κάτι άλλο που έχω ξεχάσει πώς το λέμε
κι επίσης δεν είναι εσπεριδοειδές τα χείλη σου
γι'αυτό τα δαγκάνω σαν είναι από χυμό σταφυλιού
ή σαν να να είναι κάτι πολύ ωραίο και πολύ χυμώδες.

Κάνω λάθος, μικρή μου Ιταλίδα; Μπορώ να σ'αγαπώ;
Μπορώ να σε φωνάζω ντέμπολε
μπορώ να σε αγγίζω;
Σκούλουκουιν σκούλουκουιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
μού ΄ρχεται στο μυαλό τώρα
και θέλω τόσο να σε μαζέψω (να σε μαζώξω)
και να σ'αγκαλιάσω και να σε έχω,
μικρή μικρή μιτσιά μου Ιταλίδα.

Σε κράτησα σαν αναπνοή
στα πιο βαθιά στα πιο τρελά
και ξύπνησες και μου τραγούδησες
στ'αφτί
ένα νανούρισμα για νάνους:
"Ξέχνα ό,τι έμαθες
το δάσος είναι κρύο
τα φύλλα είναι κίτρινα
και η καρδιά για δύο"
αποκοιμήθηκα και πάλι με τούτο
τον ήχο στο στόμα και στ'αφτιά
κι έτσι ξεγλίστρησες
κι έφυγες από την πίσω πόρτα
την πάλαι ποτέ του κρεβατιού
την τάχα άλλοτε κλειδωμένη
(έννοια σου κι εγώ αυτήν χρησιμοποιώ
για να ξεφύγω από τα νανουρίσματα)
|...|

Κι έμεινα εγώ εδώ
Να σε κρατώ σαν αναπνοή
Στα πιο βαθιά
Στα πιο τρελά
....ά

Θυμάμαι

oppugno μnème

Που ήρθες να μ'αγκαλιάσεις θυμάμαι.
Επειδή μ'είχες πονέσει.
Μου ζήτησες συγνώμη και σου 'πα
"Δεν πειράζει".
Θέλω ξανά να σ'αγκαλιάσω, έτσι
όπως τότε, αγνά μάλλον ή τρυφερά.
|και κλαίω τώρα|
γιατί πώς να το κάνουμε
θυμάμαι και πιο πολύ σε αγαπώ.
Γ. πού είσαι;

μορφοκλασματικό σύνολο ελληνιστί

τι είναι όνειρο κι αγάπη, τι καρέκλα,
τί είναι πράσινο, τι είναι ο Έρωτας κλπ

τα μαθηματικά και τον έρωτα

σ'αγαπώ. χωρίς αμφιβολία;
άνευ ενδοιασμού;
δίχως δεύτερες σκέψεις;
δε νομίζω δε νομίζω...
έσκυψα και κοίταξα το πρόσωπό σου
από την άλλη μεριά των πραγμάτων
και δεν μου ήταν τόσο γνώριμο°
δεν ήταν τόσο οικείο.
τι σημαίνει αυτό;
πως αγαπάμε μία όψη των πραγμάτων
ή ότι η αγάπη μας αγαπάει από μια μεριά
κι ότι επηρεάζεται από άξονες
(συμμετρίας και μη)
ή μήπως η αγάπη θά 'πρεπε
να είναι μια ομοθεσία με αναλλοίωτο κέντρο
αμετάβλητον έρωταν ραγδαίον
και μια πολλαπλότητα
που δεν μπορεί να επαληθεύεται
παρά μόνο αυτοδιασταυρόμενη
που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί
παρά μόνο μέσω μιας χαρτολογικής προβολής;

(πω πω, πώς περιέπλεξα έτσι
τα μαθηματικά και τον έρωτα)