Συνήχηση αισθήσεων

Τη νύχτα γίνονται πιο ωραία
τα ποιήματα. Αλλάζουν όψη,
αλλάζουν φορεσιά ρούχα.
Απογυμνώνονται μα μένει
μια μόνο μαγεία.

Τη νύχτα τα ποίηματα
γίνονται πιο ωραία.
Νύχτα.
Ποιήματα.
Ωραία.

Φταίει που λείπει η προδοσία
φταίει που λείπει το φως.


Δ.Κ

Θα συναντηθούμε

Θα συναντηθούμε εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι.

Εκεί που ανθίζει ένας ήλιος

εκεί που αστράφτουν μακρινές αγάπες.

Θα συναντηθούμε σε κάτι ερωτικά μάρμαρα

εκεί όπου ο γλύπτης γίνεται γλυπτό

εκεί οπου η αγαλματοποιία δίνει ευκίνητα εκμαγεία ονείρων.

Θα συναντηθούμε σε μια θάλασσα όπου 

γαλάζιες φλέβες ελευθερίας συναντούν

γαλάζιες φλέβες ελευθερίας. 

Εκεί όπου τα σύννεφα δεν είναι παρά σύννεφα, 

εκεί όπου τα σύννεφα δεν είναι παρά νερό και ζωή

εκεί όπου τα σύννεφα τα αγαπούν. 

Θα αγαπήσουμε τα σύννεφα, θα συντροφέψουμε μαζί τους

και στο αφρώδες έκκριμα της ζωντάνιας τους θα φύουμε

το φως. Θα πιούμε φως, θα γίνουμε φως και αέρας

και βροχή. Και μετά θα συναντηθούμε και πάλι

και αέναα

εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι.

Θα συναντηθούμε σα δροσοσταλίδες στον ωκεανό

που όλο αδειάζει και επαληθεύεται. Θα γεμίσουμε το άπειρο

με χιλίαδες άτονα μηδενικά. Θα συναντηθούμε στο πηγαίο.

Θα συναντηθούμε εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι. 

Δ.Κ

Εξουσιοδοτημένο

- Ναι παρακαλώ;
Τηλεφωνώ αυτοπροσώπως
από το σώμα. Το αίμα
υποτροπιάζει, η σάρκα σαπίζει
 τα φιλιά μιλούν
(λένε πολλά)
δάκρυα παντού χυμένα
ξαπλώνουν κάτω και ανακρίνουν
κάθε απόδειξη
όποιο συναίσθημα βρεθεί
η καρδιά κτυπά ασταμάτητα
καλεί επίμονα το στομάχι
κλήση εσωτερική
η γραμμή των κυττάρων αλλοιώνεται
επικρατεί ταραχή
ο εγκέφαλος δεν επικοινωνεί, τίποτα δεν ανταποκρίνεται
χάσαμε επαφή μ' όλα τα συστήματα
το πεπτικό, το εριστικό, το πειστικό.
Ζητώ εξουσιοδότηση για εισβολή. Ανατίναξη.

- Εξουσιοδοτημένο.

Δ.Κ

Τα ερωτικά νερά

Μορμύρουν τα νερά
παφλάζουν μουρμουρίζουν.
Με λίγο εκνευρισμό
στη λίμνη κελαρύζουν.
Κι έτσι σιγά σιγά, σχεδόν χαμηλοφόνως
- ερήμην του φονιά γίνεται ο φόνος-
σπαρταριστά και γάργαρα νερά
στ' αυτί μου υποτονθορύζουν:
" Έλα κι εσύ πλατσούρισε μες στην υγρότητά μας
δεν πάει πουθενά δίχως εσέ ο έρωτάς μας".
Και μ' αποστόμωσαν τ' αυθάδικα, τα ερωτικά νερά
μέσα στη λίμνη βάλθηκα να πλέω χαρωπά.
Ούτ' έναν ίσκιο δεν είδε η ψυχή μου κείν' τη μέρα
φαίνετ' εκρύφθη το σκοτάδι παραπέρα.


Δ.Κ

Aston Martin

Κατέβαινες τη λεωφόρο με ταχύτητα φωτός
λες και τις Aston Martin τις έπλασε ο Θεός.
Πριν να σε πάρουνε χαμπάρι οι αστυνομικοί
πίσω σου έπνεαν σκόνη και καπνοί.

Πέρασες δάση, βουνά και θάλασσες πλατιές
μες στην υπερηφάνεια σου ασταμάτητες βουτιές
κι ούτε που κοίταξες αν από δίπλα σου περνά καμιά απειλή
μα κερασφόρο εμπάργκο σού κανε μια των Ferrari η πομπή.

Δε δίστασες το γκάζι τότε να πατήσεις με μανία
ούτε αν ξέμεινες από βενζίνη με λαγνεία
κοιτάς καθώς τις πρώτες δύο περνάς Ferrari
μ' έτσι ταχύτητα κοντά σε λίγο θά 'σαι εις τον Άρη.

Δεν πέρασαν πολλ' άλλα δευτερόλεπτα μέχρι να προσπεράσεις
τις άλλες μηχανές τις βομβώδικες τις ταραξίες
μα αν προσπάθησες με τόση τρυφερότητα τον ήλιο να δαμάσεις
δεν παραμένεις παρά μια Aston Martin δίχως αξίες.


Δ.Κ

Ημιπανσέληνος

Μισέ κύριε
που στέκεις εκεί
είτε το θέλεις είτε όχι
επειδή σου το ζητά κάθε λεπτό
η τροχιά σου
που σε ζωγραφίζουν
οι μετακινήσεις μας
άλλοτε θαμπό, άλλοτε ολόκληρο
γεμάτο μπανανόφλουδης ματαιοδοξίας
αλυσιτέλεια

έλα να προσφέρεις κάτι
τη δουλική επαγρύπνηση του απαθούς
σκυθρωπός ή με σκύπτρο
πένης ή βασιλιάς

δώσε κάτι στο βωμό
της επαγρύπνησής σου
θυσίασε την φαινομενική σου ακινησία
- ο οβολός της παρακολούθησης σ' τον χάρισε-
και κόντεψε
να γειτνιάσουν αφιλοκερδώς οι αποστάσεις
της τόσης απειρίας.



Δ.Κ

Γραμμής

Τραβώ μία βάρκα
ίσα με το σώμα
που περιβάλλει τη θάλασσα

βάζω για κουπί την ορμή

και οδηγό έναν τυχαίο γλάρο της ανάγκης μου
να σε βρω.


Δ.Κ

Καινούργιο επεισόδιο

Σηκώνομαι πρωί πρωί
για να ψαρέψω το ξύπνημα του ήλιου.
Μερικές άγουρες ακόμα αχτίδες
θαμπώνουν το κελαήδισμα της ανατολής.
Στην κρεμάστρα τ΄ ουρανού
σύννεφα μονάχα λίγα
έτσι για να σκουρύνουν την απόχρωση
του αντιφεγγίσματος.

Στα κλαδιά κυκλοφορούν
τραίνα τα νέα κοτσάνια των αφίξεων.
Στις αποχωρήσεις
τα σάπια, τα λερά φύλλα της αποσύνθεσης.

Σιγά σιγά, αφού ψαρέψω και το τελευταίο
δόλωμα, αφήνω ελεύθερο το σκουλήκι
να κολυμπήσει στο βυθό των εξερευνήσεων.
Τρώγοντας λοιπόν, αργά, νωχελικά
της Έριδος το φαγωμένο μήλο

δαγκώνω κι εγώ με τη σειρά μου
την αποφασιστικότητά του
να έρπει στην ομοιότητά μας.


Δ.Κ

Προειδοποίηση

Καταφθάνουν νεροποντές μας φώναζε η προαίρεση.
Νεροποντές μες στο βαθύ καλοκαίρι,
μες στον Αύγουστο της κούρασής μας;
Τη διαψεύδαμε, αμφισβητήσεις μετά αμφισβητήσεων.

Ύστερα μόλις δυο λεπτά
μας κατέκλυσε λάσπη βραχνής απόστασης.
Βρεγμένοι ως το κόκκαλο
κατρακυλούσαμε στη φτώχεια των απαντήσεων.
Ελέησόν μας, ελέησόν μας της κράζαμε

αλλά είχε ήδη φύγει
η καλή προαίρεσις.


Δ.Κ

Το φως

Πάει να κλείσει
τρίζον καγκελόπορτον η μέρα
μα ξάφνου κάπου το κλείσιμο μπλοκάρει

και μένει η μέρα ανοιχτή.
Αμέσως εκλήθη ο ήλιος
άρον άρον να εξαφανιστεί από την παραδοξότητά του

μα δεν έπιανε από μακριά
διαγαλαξιακός σταθμός ρυθμιστικής
αντένας κονιορτού.

Κι έτσι βρεθήκαμε
νύχτα μεσάνυχτα ίσκιων
περί την δωδεκάτην ώραν τοκετού

να εγκυμονεί της Γης η έκφυλη τροχιά
έναν καινούργιο κόσμου εξωγήινο επισκέπτη

ονόματι το Φως.


Δ.Κ

-κρυμμενη-

παντα ηθελε μια σκια.
ηταν μεγαλωμενος σε αυλες ανοιχτες
χωρις φραχτες ή ασπρα σεντονια
με παραθυρια ακλειδωτα
κι απουσια ηχομονόσεως.
οταν την πρωτοειδε,λοιπον,
έσκισε επιτόπου και τα εφτα του δερματα
και ετοιμαστηκε να τη φορεσει
-νομισε πως ηταν λευτερη-
προσπερνώντας αδαώς 
τις λεπτες ραφες 
που διέτρηαν αυτην και τον τοιχο.
εκανε να την αρπαξει
μα εκεινη μικρανε
εριξε ενα φεγγαρι πανω της 
να την τυφλωσει,
τιποτα.
δεν ειδε ακομα τις ραφες.
δολοφονιες
δολοφονιες γλυκιες,ομως
δεν ακουε.
σιωπη
-και δεν ηταν για τετοια αυτος-
ετσι αρχισε τα μεγαλα ψαίματα
ετσι γκρεμισε και τον τοιχο
-γιατι ηταν μεγαλωμενος σε αυλες ανοιχτες-
φορεσε τα μαυρα του γυαλια
κι  ηρωικα αποχώρησε
χωρις σκια
χωρις σκοταδι
χωρις ανυπαρκτα πάθη.

χωρις ουτε να προσεξει 
τις λεπτες κλωστες που πιαστηκανε στα ποδια του
κι ακολουθήσαν το φευγιό του.          -αννη ξ, 21.04.2013-

κηπουρός

θα εχω ηδη φυγει
οταν με δεις να γελαω
αυτα τα βραδυα τελευταια
τ'αργοκοβω τα 'λιοστρόφια
τ'αγγιζω λιγο ακομα κι 
υστερα 
εις-τώρα
οι ριζες τους κοιτουν τους ουρανούς σας,
τους ηλιους που εξερράγησαν 
και 'μπάσαν τις φωτιές τους  στα σωθικά μας
                                          στις στενες μας φλεβες
                                          στο υγραμενο μας μυαλο
τις εμπασαν σαν κολαση
μες απ τις εκδορες μας
μετέγγισαν το θανατο
και φύγαν μαβιασμενοι.

*.

τοτε 'κεινος της μιλαε
λες κι ηταν η σεληνη 
κι απο ψηλα την έφτυνε 
ο αντιμαχος Φαέθων. Είσαι απλα μια θολωτη
                               ανάκλαση του ηλίου
                               μια οφθαλμαπατη μισητη
                               φτηνιαρικα ντυμενη
                               σε κιτρινα που 'θώριασαν 
                               γι'αυτο και περιφρούνται.
αυτά ειπε στο φονο τους
κι εκεινη άρχισ' εγέλαν
κι εμοιαζε τοσο ομορφη 
σαν να είχε ηδη φεύγω.               -αννη ξ.19.04.2012-

- "αντιο" -

ηταν ενα κοριτσι
που ελεγε
θα φυγει
μα ολο ανοιγε τρυπες
στον πατο καποιας λιμνης
και χωνότανε μεσα
μεχρι να ξημερωσει.
δεν επρεπε να τη βρει εκεινος,βλεπεις
γιατι ολο τη σκοτωνε
κι υστερα πεθαινε κι αυτος
και τα κορμια τους
υστερα πτωματα
ραμμενα μεταξυ τους.
κι ολο η βροχη η σιγανη
απ το ψηλο κελι τους
εμοιαζε λες και δάκρυζαν
μες στο λευκο τους δερμα.___
μεχρι που αυτη ξεκιναε 
και ελεγε
θα φυγει
μα ολο ανοιγε τρυπες
στον πατο καποιας λιμνης
και χωνότανε μεσα
μεχρι να ξημερωσει.
δεν επρεπε να τη βρει εκεινος,βλεπεις
γιατι ολο τη σκοτωνε
κι υστερα πεθαινε κι αυτος
και τα κορμια τους
υστερα πτωματα
ραμμενα μεταξυ τους.
κι ολο η βροχη η σιγανη
απ το ψηλο κελι τους
εμοιαζε λες και δάκρυζαν
μες στο λευκο τους δερμα.___
μεχρι που αυτος ξεκιναε 
και
- - - - - ,
διχως ξανα πια να γυρισει
ετσι κι εκεινη εμεινε 
χωρις τον εαυτο της.
και τοτε μεσ στον πανικο
και τις κοφτες ανασες,
. ειπε
θα φυγει ,..                  -άννηξ* ,22.03.2013-