Ωραιοζήλη

Πέταξες ένα ωραίο ηλιοτρόπιο
υπεκφυγής κι εξαφανίστηκες.
Ανθόσπαρτο κοχύλι στην ράχη γοργόνας
έξαλλος ο ήλιος υποπτευόταν το φεγγάρι
για δολοπλοκίες φωτός.
Αντιφεγγίσματα Κυκλώπων και απόμακρων
Αιγαίων. Στην άγκυρα του βυθού γκαστρώθηκαν
οι φυσαλίδες ωκεανούς. Ως την επιφάνεια
ακομα συζητάνε τον ήλιο, ως το ακροτήρι
της υπόσχεσης για ιπτάμενους υδρατμούς αιθέρες.
Πράσινα φύκια αποτυπωμάτων φέρανε οι γοργόνες
και κάτω από την ήπια αφή, κάτω από το
άδοξο, αλίμονο, τέλος της εξάτμισης
κειτόταν ο ήλιος.


Δ.Κ

Λόγω έκπνοω

Μας είπαν πεθαμένους, μας είπαν ποιητές
σε κάτι ξέπνοα ρίγη αποθεμάτων
σταμάτησαν οι λέξεις - σταμάτησαν δεν μας ακολουθούν πια.
Όμως έτσι που μας απέρριψαν, έτσι που αδίκως μας απέρριψαν
επιδεικνύοντας ιδανική αντοχή
προέκυψε η επαλήθευσή μας, σωτήρας νυν απολύεις.
 Απέδειξαν πλέον μαθηματικώς οι φράσεις
πόσο ερωτικά λίγες είναι χωρίς την έκλυτη ζωή
που τους προσφέρει η τύχη της αμετροέπειάς μας.
Τυροπιτάκια, ανελέητες πιρουνιές φτώχιας,  πομπώδεις νύξεις, έλαια
αρωματικά και μή, σαρκικές λιχουδιές απολαύσεων,
ενδοφλέβιες μαρτυρίες απόγνωσης, πειναλέες γαργάρες αβεβαίου και αορίστου.

Σε δοξάζω αβέβαιο, που με την τόση σου αβεβαιότητα
μας βεβαιώνεις πως τίποτα
δεν είναι βέβαιο

και βέβαια, λόγια ιπτάμενα πουλιά χαμένα ουρανοί φλόγες
απίθανα φλερόβια και αποδείξεις νωχελικά πλασμένων ιδιοσυγκαρσιών
κρετίνοι και πλανόδιοι πωλητές απείρου
χλευαστικά σχόλια εκμηδένισης του λίγου και του πολύ
νύχτα νυχτοπούλια χαμοπούλια αερόβιες δυνάμεις! Όλα, όλα!

Βαθιά μηνιγγίτιδα, πληγωμένη κατάστηθα. Κράσπεδα, κραιπάλες, κρεμάλες.
Ύδωρ, φάος, λύχνος. Άγγελοι, δωρητές ανεμόνων και μόνων.
Φευγαλεα φεύ, φευγαλέα αλίμονο.

Μα υπήρξε κάποτε και μια εποχή
που θα μας έλεγαν απλά φρενοβλαβείς
-τώρα προτιμούν το πιο εκλεπτυσμένο
ποιητές.

Συνομιλία στο βάζο

Κι ύστερα πέθαναν όλοι
ακόμα και τα στεφάνια έξω στον κήπο
που είχε φέρει μια νύχτα ο θείος Πολ.
Στο βάζο είχαν μείνει μερικά φιλιά δικά σου
και δεν ήξερα τι να τα κάνω. (Λεκέδες που δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν).
Τους ζήτησα τη διεύθυνσή σου να μου πουν
μα αρνήθηκαν κατηγορηματικώς. Εκεί να μείνετε
τ'απείλησα, να μαρανθείτε.
Πως μ' αποκρίθηκαν, τι απανθρωπιές εκ μέρους σου
χθες όλη τη νύχτα τα ζητούσα και τώρα άποτα
ξερά, χωρίς το λάλον ύδωρ τα αφήνω;
Δεν με νοιάζει τους απάντησα, σάστισαν, λιγοψύχησαν.
Τέλος με επιφυλακτικότητα αποκαρδιωμένα μου σύστησαν
την όψη σου. Μπα, είπα, μπαγιάτικα θά 'ναι
τα ψέματα που μου πουλούν, υπαινιγμοί του άλλου κόσμου,
δε γίνεται να έχεις τόσο υπερουράνια μορφή αγγέλου.
Ταρακουνήθηκα ραγδαίως.
Γι' αυτό σας λέω,
σε περίπτωση σεισμού φορέστε
υποδαπέδια χείλη.


Δ.Κ

χειρόγραφο

ύστερα μείναμε οι δυό μας
δεν ξέραμε να απορούμε -δεν ξέραμε
καλά-καλά να διαβάζουμε τις ημερομηνίες
1913 μπορεί και 1987 μπορεί και άλλοτε
δεν απορήσαμε που υπήρξαμε
ούτε γιατί τη δεδομένη στιγμή σαν το
τύμπανο ενός αγγέλου ακούγαμε μαζί
τη μελωδία του ήλιου
δεν απορήσαμε πως θα χαθούμε
στην εκρηκτική αιωνιότητα γιατί
και πως θα περάσουν μέρες
-κι ίσως να μην μας θυμηθεί
ποτέ κανείς και για πάντα πλέον
να ξεχαστούμε -
δεν απορούσαμε
μονάχα επιμέναμε στην ίδια φράουλα
του έρωτά μας
δε λογαριάζαμε αν από ενός τσαμπιού
σταφύλι περίσσευε ή χάνονταν
μια ρώγα ποθητή.

δ.κ

Αναπότρεπτο

Όλα έδειχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.

Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πίοτερο την ανάμνηση

παρά το ίδιο μας το κορμί. Κι όμως δε θέλαμε να το 

πιστέψουμε, 

επιμέναμε. Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνου

με όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες

και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδυ σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά

κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω

και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό, σαν ένας τάφος

που ζητάει τον νεκρό του, 

και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ

καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα, 

έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα, 

καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα

ξένοι.

Τάσος Λειβαδίτης 

Συνήχηση αισθήσεων

Τη νύχτα γίνονται πιο ωραία
τα ποιήματα. Αλλάζουν όψη,
αλλάζουν φορεσιά ρούχα.
Απογυμνώνονται μα μένει
μια μόνο μαγεία.

Τη νύχτα τα ποίηματα
γίνονται πιο ωραία.
Νύχτα.
Ποιήματα.
Ωραία.

Φταίει που λείπει η προδοσία
φταίει που λείπει το φως.


Δ.Κ

Θα συναντηθούμε

Θα συναντηθούμε εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι.

Εκεί που ανθίζει ένας ήλιος

εκεί που αστράφτουν μακρινές αγάπες.

Θα συναντηθούμε σε κάτι ερωτικά μάρμαρα

εκεί όπου ο γλύπτης γίνεται γλυπτό

εκεί οπου η αγαλματοποιία δίνει ευκίνητα εκμαγεία ονείρων.

Θα συναντηθούμε σε μια θάλασσα όπου 

γαλάζιες φλέβες ελευθερίας συναντούν

γαλάζιες φλέβες ελευθερίας. 

Εκεί όπου τα σύννεφα δεν είναι παρά σύννεφα, 

εκεί όπου τα σύννεφα δεν είναι παρά νερό και ζωή

εκεί όπου τα σύννεφα τα αγαπούν. 

Θα αγαπήσουμε τα σύννεφα, θα συντροφέψουμε μαζί τους

και στο αφρώδες έκκριμα της ζωντάνιας τους θα φύουμε

το φως. Θα πιούμε φως, θα γίνουμε φως και αέρας

και βροχή. Και μετά θα συναντηθούμε και πάλι

και αέναα

εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι.

Θα συναντηθούμε σα δροσοσταλίδες στον ωκεανό

που όλο αδειάζει και επαληθεύεται. Θα γεμίσουμε το άπειρο

με χιλίαδες άτονα μηδενικά. Θα συναντηθούμε στο πηγαίο.

Θα συναντηθούμε εκεί όπου δεν υπάρχει σκοτάδι. 

Δ.Κ

Εξουσιοδοτημένο

- Ναι παρακαλώ;
Τηλεφωνώ αυτοπροσώπως
από το σώμα. Το αίμα
υποτροπιάζει, η σάρκα σαπίζει
 τα φιλιά μιλούν
(λένε πολλά)
δάκρυα παντού χυμένα
ξαπλώνουν κάτω και ανακρίνουν
κάθε απόδειξη
όποιο συναίσθημα βρεθεί
η καρδιά κτυπά ασταμάτητα
καλεί επίμονα το στομάχι
κλήση εσωτερική
η γραμμή των κυττάρων αλλοιώνεται
επικρατεί ταραχή
ο εγκέφαλος δεν επικοινωνεί, τίποτα δεν ανταποκρίνεται
χάσαμε επαφή μ' όλα τα συστήματα
το πεπτικό, το εριστικό, το πειστικό.
Ζητώ εξουσιοδότηση για εισβολή. Ανατίναξη.

- Εξουσιοδοτημένο.

Δ.Κ

Τα ερωτικά νερά

Μορμύρουν τα νερά
παφλάζουν μουρμουρίζουν.
Με λίγο εκνευρισμό
στη λίμνη κελαρύζουν.
Κι έτσι σιγά σιγά, σχεδόν χαμηλοφόνως
- ερήμην του φονιά γίνεται ο φόνος-
σπαρταριστά και γάργαρα νερά
στ' αυτί μου υποτονθορύζουν:
" Έλα κι εσύ πλατσούρισε μες στην υγρότητά μας
δεν πάει πουθενά δίχως εσέ ο έρωτάς μας".
Και μ' αποστόμωσαν τ' αυθάδικα, τα ερωτικά νερά
μέσα στη λίμνη βάλθηκα να πλέω χαρωπά.
Ούτ' έναν ίσκιο δεν είδε η ψυχή μου κείν' τη μέρα
φαίνετ' εκρύφθη το σκοτάδι παραπέρα.


Δ.Κ

Aston Martin

Κατέβαινες τη λεωφόρο με ταχύτητα φωτός
λες και τις Aston Martin τις έπλασε ο Θεός.
Πριν να σε πάρουνε χαμπάρι οι αστυνομικοί
πίσω σου έπνεαν σκόνη και καπνοί.

Πέρασες δάση, βουνά και θάλασσες πλατιές
μες στην υπερηφάνεια σου ασταμάτητες βουτιές
κι ούτε που κοίταξες αν από δίπλα σου περνά καμιά απειλή
μα κερασφόρο εμπάργκο σού κανε μια των Ferrari η πομπή.

Δε δίστασες το γκάζι τότε να πατήσεις με μανία
ούτε αν ξέμεινες από βενζίνη με λαγνεία
κοιτάς καθώς τις πρώτες δύο περνάς Ferrari
μ' έτσι ταχύτητα κοντά σε λίγο θά 'σαι εις τον Άρη.

Δεν πέρασαν πολλ' άλλα δευτερόλεπτα μέχρι να προσπεράσεις
τις άλλες μηχανές τις βομβώδικες τις ταραξίες
μα αν προσπάθησες με τόση τρυφερότητα τον ήλιο να δαμάσεις
δεν παραμένεις παρά μια Aston Martin δίχως αξίες.


Δ.Κ

Ημιπανσέληνος

Μισέ κύριε
που στέκεις εκεί
είτε το θέλεις είτε όχι
επειδή σου το ζητά κάθε λεπτό
η τροχιά σου
που σε ζωγραφίζουν
οι μετακινήσεις μας
άλλοτε θαμπό, άλλοτε ολόκληρο
γεμάτο μπανανόφλουδης ματαιοδοξίας
αλυσιτέλεια

έλα να προσφέρεις κάτι
τη δουλική επαγρύπνηση του απαθούς
σκυθρωπός ή με σκύπτρο
πένης ή βασιλιάς

δώσε κάτι στο βωμό
της επαγρύπνησής σου
θυσίασε την φαινομενική σου ακινησία
- ο οβολός της παρακολούθησης σ' τον χάρισε-
και κόντεψε
να γειτνιάσουν αφιλοκερδώς οι αποστάσεις
της τόσης απειρίας.



Δ.Κ

Γραμμής

Τραβώ μία βάρκα
ίσα με το σώμα
που περιβάλλει τη θάλασσα

βάζω για κουπί την ορμή

και οδηγό έναν τυχαίο γλάρο της ανάγκης μου
να σε βρω.


Δ.Κ

Καινούργιο επεισόδιο

Σηκώνομαι πρωί πρωί
για να ψαρέψω το ξύπνημα του ήλιου.
Μερικές άγουρες ακόμα αχτίδες
θαμπώνουν το κελαήδισμα της ανατολής.
Στην κρεμάστρα τ΄ ουρανού
σύννεφα μονάχα λίγα
έτσι για να σκουρύνουν την απόχρωση
του αντιφεγγίσματος.

Στα κλαδιά κυκλοφορούν
τραίνα τα νέα κοτσάνια των αφίξεων.
Στις αποχωρήσεις
τα σάπια, τα λερά φύλλα της αποσύνθεσης.

Σιγά σιγά, αφού ψαρέψω και το τελευταίο
δόλωμα, αφήνω ελεύθερο το σκουλήκι
να κολυμπήσει στο βυθό των εξερευνήσεων.
Τρώγοντας λοιπόν, αργά, νωχελικά
της Έριδος το φαγωμένο μήλο

δαγκώνω κι εγώ με τη σειρά μου
την αποφασιστικότητά του
να έρπει στην ομοιότητά μας.


Δ.Κ